ซังอวี๋รีบคล้องแขนมารดาของเสิ่นเจวี๋ย ก่อนเอ่ยด้วยความซาบซึ้งว่า “ขอบคุณค่ะคุณแม่ คุณดีกับฉันจังเลย”
มือของโจวฉงฮวาคว้าได้เพียงอากาศ สีหน้าของเธอขรึมลง เหลือบมองซังอวี๋แวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำให้เธอเสียหน้าต่อหน้ากล้อง
รอยยิ้มของมารดาเสิ่นแข็งค้างเล็กน้อย
เธอตบหลังมือซังอวี๋เบา ๆ
ที่จริงเธอไม่ได้มีอคติกับซังอวี๋ เด็กก็ยังเป็นเด็ก ย่อมมีพฤติกรรมที่ไม่ค่อยเป็นผู้ใหญ่บ้างเป็นธรรมดา
เพียงแต่เธอไม่ค่อยชินกับการที่ใครมาแสดงความสนิทสนมอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้
แม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธอก็ยังไม่เคยทำแบบนี้
เพิ่งคิดได้แค่นั้น
เสียงของเสิ่นเจวี๋ยก็ดังขึ้น เขาพูดกลั้วหัวเราะ ทว่าดวงตาดำสนิทกลับสงบนิ่งราวกับหุบเหว
“แม่ไปมีลูกสาวเพิ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ทำไมผมไม่เห็นรู้เลย?”
มารดาเสิ่นพูดไม่ออก อดถลึงตาใส่เขาไม่ได้
โจวฉงฮวาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ จึงโบกมือไล่ทุกคนออกไป “กับข้าวยังทำไม่เสร็จ พวกเธอออกไปก่อนเถอะ หลิงหลิง พาซังอวี๋ไปหาลุงสามของเธอ”
ลุงสามเป็นหมอพื้นบ้านในหมู่บ้าน พอมีความรู้เรื่องแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง
ซังหลิงตอบ “อ้อ”
โจวซื่อหรานเอาผ้าขนหนูคลุมหัว เช็ดลวก ๆ สองที “เดี๋ยวก่อน ฉันไปด้วย”
เสิ่นเจวี๋ยไม่พูดอะไร ก้าวเท้าออกเดิน
มุ่งหน้าไปทางซังหลิง
จากนั้นซังเอินก็เดินงัวเงียขยี้ตาออกมา พอเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ตื่นเต็มตาทันที
รีบวิ่งตามไป “พี่สาว พวกพี่จะไปไหน ผมไปด้วย!”
สุดท้ายคนที่ไปด้วยกันจึงกลายเป็นห้าคน