คุณย่าฉินเองก็ชอบซังหลิงมาก แต่ในใจก็ยังอดกังวลไม่ได้
จึงอยากถามดูว่าฉินจื้อคิดอย่างไร
“ดูยังไงหลิงหลิงก็เหมือนโตมาในครอบครัวที่ตามใจ ผิวพรรณบอบบางขนาดนั้น... อีกอย่าง เยาวชนผู้มีการศึกษาทุกคนก็อยากกลับเข้าเมืองกันทั้งนั้น เด็กสาววัยกำลังสวยแบบนั้น จะยอมอยู่ในชนบทกันดารของเราได้ยังไง...”
“ผมรู้ครับ” ฉินจื้อหลุบตาลง “ผมมีแผนแล้ว คุณย่าอย่าถามเลยครับ”
คุณย่าฉินมองเขาแล้วถอนหายใจ “ช่างเถอะ ตามใจเธอก็แล้วกัน”
เตาไฟก่อใหญ่ต้มน้ำร้อนได้เร็วมาก คุณย่าฉินยกอ่างอาบน้ำเข้าไปในห้องครัว ฉินจื้อเทน้ำร้อนลงไป
คุณย่าฉินนั่งยอง ๆ อยู่ข้างอ่าง คอยลองอุณหภูมิน้ำ พอเห็นซังหลิงกลับมาพร้อมเสื้อผ้า ก็ถามอย่างอารมณ์ดีว่า “หลิงหลิงเคยอาบน้ำแบบนี้ไหม”
ซังหลิงส่ายหน้าอย่างซื่อตรง
คุณย่าฉินจึงหัวเราะ บอกว่าได้ลองสัมผัสประสบการณ์อะไรแบบนี้บ้างก็ไม่เสียหาย
ฉินจื้อเทน้ำร้อนที่เหลือลงกระติกน้ำร้อน แล้ววางไว้ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ถ้าน้ำเย็นก็เติมเองนะ อย่าลวกเอาล่ะ”
ซังหลิงกอดเสื้อผ้าแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หัวใจอบอุ่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเอ่ยว่า “คุณย่า ฉินจื้อ พวกคุณดีกับฉันจังเลยค่ะ”
คุณย่าฉินรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง หลานชายของตัวเองคิดไม่ซื่อกับซังหลิง แล้วจะไม่ดีกับเธอให้มากขึ้นได้อย่างไร
แววตาของฉินจื้ออ่อนละมุนลง
เขากลับไปหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่ แล้วบอกคุณย่าฉินกับซังหลิงว่า “ผมออกไปเดินเล่นนะครับ พวกคุณลงกลอนประตูให้ดี”
ซังหลิงลอบถอนหายใจ ในที่สุดใบหน้าก็ไม่ร้อนผ่าวเท่าเดิมแล้ว