พวกเขาออกจากตัวเมืองอำเภอตอนสี่โมงกว่าในช่วงบ่าย
ก่อนกลับ ซังหลิงแวะไปที่ไปรษณีย์เพื่อถามว่ามีจดหมายส่งถึงเธอหรือไม่ แต่เธอเพิ่งลงชนบทไปประจำการได้ไม่กี่วัน จดหมายอาจยังอยู่ระหว่างทาง
ซังหลิงยืมกระดาษเขียนจดหมาย แล้วตั้งใจซื้อซองจดหมายมาเขียนจดหมายส่งให้พ่อแม่
บอกพวกท่านว่าเธอสบายดีทุกอย่าง
ในเนื้อเรื่องเดิม พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมรู้ล่วงหน้า จึงส่งเธอออกไปก่อนเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
ต่อมาพวกท่านก็ให้ความร่วมมือกับการสอบสวนอย่างเต็มที่ แม้จะถูกกล่าวหา แต่ก็เพียงถูกพักงานชั่วคราว งานยังคงอยู่
หากไม่ใช่เพราะนางเอกเป็นคนแจ้งความ ตระกูลซังก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพย่ำแย่เช่นนั้น
ตอนกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว
ซังหลิงแบ่งซาลาเปาไส้เนื้อที่หิ้วกลับมาให้เยาวชนหญิงผู้มีการศึกษาคนละลูก ยกเว้นหวังหลิงหลิง
จากนั้นจึงหอบของไปหาเซี่ยซือเหมียน แล้วส่งถุงที่ใส่ของไว้ให้เขา
เซี่ยซือเหมียนรออยู่ทั้งวัน พอเห็นเธอกลับมาตอนนี้ จู่ ๆ ก็ถามว่า “ในเมืองอำเภอสนุกไหม?”
ซังหลิงแปลกใจที่เขาถามแบบนั้น “คุณลงชนบทมานานแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่เคยไปในเมืองอำเภอเลยหรือ? ไม่สนุกหรอก ไม่มีวิวอะไร ฝุ่นก็เยอะ”
กลับมาแล้วเธอต้องใช้สบู่น้ำนมล้างหน้าซ้ำตั้งสองรอบถึงจะพอ
แถมเธอยังอยากอาบน้ำด้วย ทุกวันแค่ใช้น้ำร้อนเช็ดตัว เริ่มไม่พอสำหรับเธอแล้ว
“อืม” เซี่ยซือเหมียนขยับริมฝีปาก มองใบหน้าขาวผ่องของเธอที่เพิ่งล้างจนดูราวกับมีไอร้อนลอยขึ้นมา สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร คล้ายหมดเรี่ยวแรงจึงหลุบตาลง “วันนี้ขอบคุณนะ”