ฉินเจี้ยนกั๋วไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินเข้าไป เสียงร้องไห้ทำให้เขาปวดหัว
เขาเหลือบมองภรรยาของตัวเอง
ป้ากุ้ยฮวาถอนหายใจ รีบเข้าไปพยุงแม่ของโก่วหวาจื่อให้ลุกขึ้น «อย่าร้องเลย เดี๋ยวร้องจนตาเสีย»
แม่ของโก่วหวาจื่อคว้ามือป้ากุ้ยฮวา น้ำตายิ่งไหลหนักกว่าเดิม «ป้าจ๋า ชีวิตฉันมันขมขื่นจริง ๆ แต่งงานตั้ง 2 ปีถึงจะมีโก่วหวาจื่อ ยุคนี้ทั้งกินไม่อิ่มทั้งไม่มีเสื้อผ้าอุ่น ๆ กว่าจะเลี้ยงลูกโตมาขนาดนี้ไม่ง่ายเลยนะ! พวกคนใจดำพวกนั้น...»
นางร้องไห้คร่ำครวญถึงชะตาชีวิตอันขมขื่น พร้อมด่าทอบ้านสามีว่าไร้มนุษยธรรม
ป้ากุ้ยฮวาปลอบว่า «พอเถอะ อย่าร้องเลย จำได้ไหมว่าเมื่อกี้ลุงฉินพูดอะไรกับพวกเธอ? ในกลุ่มเยาวชนผู้มีการศึกษาที่มาอยู่ที่นี่คราวนี้ ก็มีคนที่รู้เรื่องการแพทย์ด้วยนะ ให้เธอลองตรวจโก่วหวาจื่อดู»
พอได้ยินเช่นนั้น แม่ของโก่วหวาจื่อก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
«ก่อนหน้านี้พวกเขาก็พูดแบบนี้เหมือนกัน พาเฉินอวี้จู๋มาบอกว่ารักษาได้! นางเรียนหนังสือมากี่วันกัน จะไปรู้อะไร! หมอยังบอกเลยว่าเพราะแบบนี้ถึงได้เสียเวลารักษาไป! ทำให้ล่าช้าไปเปล่า ๆ!!»
ฉินจื้อพูดเสียงเย็นชา «งั้นจะให้ตรวจไหม? ถ้าไม่ก็พวกเรากลับ»
เขาไม่มีความอดทนจะนั่งฟังคนพวกนี้ระบายความทุกข์
ถ้าเป็นลูกของเขา ต่อให้ไม่มีเงินก็จะไปคุกเข่าขอยืมทีละบ้าน ยังไงก็ต้องรวบรวมค่ารักษามาให้ได้
ต่อให้ตอนนั้นคนตระกูลอวี๋มาขอยืม เขาก็จะให้ยืม
แต่คนตระกูลอวี๋มัวแต่หมกมุ่นกับการระแวงว่าจะถูกเอาเปรียบ จนมองข้ามเด็กที่กำลังป่วยไปเสียสนิท อย่าคิดว่าแม่ของโก่วหวาจื่อร้องไห้น่าสงสารขนาดนี้แล้วจะไม่มีความคิดอยากลองเสี่ยงดูบ้าง