พอตกกลางคืน ตระกูลเสิ่นกับตระกูลโจวต่างช่วยเหลือพวกเขาไว้มากมาย ย่อมไม่อาจปล่อยให้แขกคนสำคัญต้องลำบาก เรื่องที่พักจึงจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าหลายวันแล้ว
ในตัวเมือง
แต่พอมาถึงซังอวี๋ เธอกลับไม่ยอมไปเสียอย่างนั้น
“ฉันไม่ได้เจอหลิงหลิงมานานแล้ว คืนนี้...ฉันอยากอยู่ค้างกับเธอ ได้ไหมคะ?”
มารดาเสิ่นมองเธอ ก่อนยิ้มแล้วตอบรับ
“ได้สิจ๊ะ”
“ไม่ได้—”
สีหน้าของโจวซื่อหรานหม่นมืดจนน่ากลัว เขาจ้องซังอวี๋อย่างเย็นชา ราวกับกำลังมองสิ่งไร้ชีวิต
เด็กหนุ่มยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย “ไม่รู้ตัวเลยหรือว่าตัวเองน่ารำคาญขนาดไหน?”
แผ่นหลังของซังอวี๋แข็งเกร็ง ดวงตาแดงก่ำในชั่วพริบตา
โจวต้ากูตวาดเสียงเย็น “โจวซื่อหราน! หุบปาก! ขอโทษซังอวี๋เดี๋ยวนี้”
“ผมพูดความจริง ทำไมต้องขอโทษด้วย” โจวซื่อหรานไม่ยอมทำตาม
ที่จริงเขาเบื่อหน่ายจนทนไม่ไหวแล้ว ซังอวี๋น่ารำคาญยิ่งกว่าคนที่ชื่อซังหลีซูเสียอีก
“โจวซื่อหราน!” โจวต้ากูหรี่ตา “ไม่อยากถ่ายรายการนี้แล้วหรือไง?”
“หึ”
โจวซื่อหรานเกลียดการถูกข่มขู่ที่สุด เขายักไหล่ “ไม่เห็นเป็นไร อย่างมากก็ถอนตัว”
คราวก่อนเขาก็แค่ถูกขู่จนตกใจไปชั่วขณะ ไม่ต้องถ่ายรายการก็ดีเหมือนกัน ไม่มีกล้องคอยตามติดไปทุกที่ เขาก็จะได้ทำอะไรกับซังหลิงมากขึ้น
โจวต้ากูถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เจ้าหลานตัวแสบ อยู่ต่อหน้ากล้องทั้งที ทำเป็นว่านอนสอนง่ายสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณป้า...”
เมื่อเห็นบรรยากาศระหว่างป้ากับหลานตึงเครียดราวกับพร้อมปะทุ ซังอวี๋ก็เม้มริมฝีปาก ฝืนยิ้มทั้งที่ในใจขมขื่น “ฉันไม่ถือสาค่ะ คุณป้าอย่าว่าแต่พี่ซื่อหรานอีกเลยนะคะ”