โจวซื่อหรานกลอกตาอย่างหงุดหงิด ยกมือขยี้ผมแล้วข่มกลั้นความอยากเหน็บแนมเอาไว้
สามร้อยกว่าหยวน? เธอกล้าเอามาให้ได้ยังไง?
เสิ่นเจวี๋ยยังคงยิ้มบาง ๆ อยู่ตลอด แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าเขาเมินซังอวี๋อย่างสิ้นเชิง
ซังหลิงมองไปด้วยความสงสัย “ลิปสติกราคา 300 กว่าหยวนหน้าตาเป็นยังไงเหรอ?”
ซังอวี๋ฝืนยิ้ม “ดูท่าของขวัญที่ฉันให้จะดูด้อยไปหน่อย...”
ของพวกนี้... เป็นของขวัญจากตระกูลโจวกับตระกูลเสิ่นเหรอ?
เธอยังเห็นจี้หยกผูกปมคุ้มภัยกับสร้อยคอประดับเพชรเม็ดเล็ก ๆ อยู่ในนั้นด้วย
ของหลายอย่างเธอไม่เคยได้รับมาก่อนเลย!
“ซังอวี๋ เธอเหลิงไปแล้วหรือไง?” ซังหลิงทำหน้าตกใจ ก่อนจะบ่นอย่างพูดไม่ออก “ลิปสติกราคา 300 กว่าหยวนยังไม่เข้าตาเธอแล้วเหรอ!”
สีหน้าเธอเหมือนกำลังถามว่าอีกฝ่ายบ้าไปแล้วหรือเปล่า
เสิ่นเจวี๋ยหัวเราะเบา ๆ รู้สึกว่าเด็กสาวน่ารักจนแทบใจละลาย
ซังอวี๋ยื่นลิปสติกให้เธอ “เธอไม่รังเกียจก็ดีแล้ว”
“รังเกียจเหรอ? ฉันมีสิทธิ์ด้วยหรือไง?”
ซังหลิงรับลิปสติกมา แล้วก็อดบ่นตัวเองไม่ได้ เธอมองบรรจุภัณฑ์บนกล่อง ก่อนถามขึ้นมาทันทีว่า “อันนี้คืนได้ไหม?”
“ซื้อจากเคาน์เตอร์แบรนด์ คืนไม่ได้หรอก” ซังอวี๋เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนมีประสบการณ์ ไม่เหมือนซังหลิง
บ้านนอกอย่างเธอจะไปรู้อะไรว่าเคาน์เตอร์แบรนด์คืออะไร?
“อ๋อ งั้นอย่าให้แม่รู้จะดีกว่านะ”
พอรู้ว่าคืนไม่ได้ แบบนี้ก็อย่ามาโทษเธอก็แล้วกัน...