“รู้ก็ดีแล้ว” ซังหลิงพูดอย่างเต็มอกเต็มใจ
ปลายนิ้วของเธองอเข้าหากันเล็กน้อย มองดูเด็กหนุ่มโน้มตัวลงมา ลิ้นสีแดงสดแลบออกมาราวกับลิ้นงู ดวงตาหงส์เรียวยาวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย
สายตาประสานกัน
โจวซื่อหรานไม่ได้พูดอะไร เพียงส่งเสียง “อืม” แผ่วเบา
ใบหน้าซังหลิงแดงระเรื่อ
โจวซื่อหรานในสภาพนี้ช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน
“อย่าเลียแล้ว จั๊กจี้… แล้วคุณไม่รู้สึกสกปรกเหรอ?”
ตลอดทั้งวันไม่รู้ว่าเหงื่อออกไปตั้งเท่าไร
โจวซื่อหรานหัวเราะหึ
เขายืดตัวขึ้น ปลายนิ้วที่มีหนังด้านบาง ๆ ลูบคลึงด้านในข้อมือของเธออย่างเกียจคร้าน แววตาลุ่มลึกมืดมน “ตรงไหนสกปรก? หอมจนแทบทำให้ผมตายอยู่แล้ว”
แทบอยากเลียให้ทั่ว…
“ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน”
โจวซื่อหรานข่มความปรารถนาที่พลุ่งพล่านในกาย ก่อนจูงมือเธอเดินกลับไป
ถ้าไม่ใช่เพราะกังวลว่ายุงข้างนอกจะเยอะเกินไป โจวซื่อหรานคงลากซังหลิงให้อยู่ข้างนอก แล้วทำเรื่องที่เกินเลยกว่านี้แน่นอน
อย่างเช่นความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้
“โจวซื่อหราน”
ซังหลิงไม่ขยับ ยืนดื้ออยู่กับที่ โจวซื่อหรานเลิกคิ้วมอง สบเข้ากับดวงตากลมใสของหญิงสาว
ซังหลิงพูดอย่างเต็มอกเต็มใจ พลางยื่นมือไปหาเขา “ฉันเหนื่อยมาก ให้คุณแบกฉันหน่อย”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น
โจวซื่อหรานก้มตัวลงอย่างว่าง่าย “มาเลย เจ้าหญิง—”
ใบหูของซังหลิงร้อนผ่าวเล็กน้อย แต่เธอก็กระโดดขึ้นไปบนแผ่นหลังเขาโดยไม่ลังเล แล้วโอบคอเขาไว้แน่น
จากนั้นก็อ้าปากกัดติ่งหูเขาแรง ๆ หนึ่งที
เธอกระซิบอย่างได้ใจว่า “นี่คือบทลงโทษที่คุณไม่ยอมตอบรับฉัน!”