เสิ่นเจวี๋ยเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำขลับจับจ้องคนตรงหน้าอย่างร้อนแรง
“หลิงหลิงคิดถึงพี่ไหม?”
เขาก้มตัวลง พลางเหลือบมองสมุดแบบฝึกหัดที่ซังหลิงกางอยู่ตรงหน้า
กลิ่นอายจาง ๆ ของเด็กหนุ่มอบอวลไปทั่วอากาศ
แขนที่มีเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ เท้าลงข้างตัว ระยะห่างระหว่างทั้งสองพลันลดลง อารมณ์เล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในดวงตา มีเพียงพวกเขาที่มองเห็น
เสิ่นเจวี๋ยอาศัยว่ามีเด็กน้อยอยู่ด้วย สายตาที่ทอดมองจึงค่อย ๆ ไม่ได้หยุดอยู่แค่ใบหน้าน่ารักของเด็กสาวอีกต่อไป
เมื่อถูกมองเช่นนี้ ซังหลิงก็รู้สึกราวกับสายตาของเขาไล้ผ่านตัวเธอไปทั่วแล้ว
แก้มเล็ก ๆ ร้อนผ่าว
“อย่าพูดแบบนี้สิ…นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ทำไมพี่ถึงกลายเป็นครูของเอินเอินได้ล่ะ…” ซังหลิงมีคำถามมากมายอยากถาม เธอเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าใคร่รู้
ถึงเสิ่นเจวี๋ยจะอายุมากกว่าเธอไม่เท่าไร
แต่—
เสิ่นเจวี๋ยบีบแก้มเธอเบา ๆ “เพราะพี่เรียนหลักสูตรมหาวิทยาลัยจบล่วงหน้าไปนานแล้ว”
ดังนั้นตอนที่เขาขอพักการเรียนหนึ่งปีเพื่อมาสอนหนังสือในชนบท พ่อแม่จึงไม่ได้คัดค้าน
ตั้งแต่เด็กจนโต เสิ่นเจวี๋ยแทบไม่เคยเรียกร้องอะไรจากพ่อแม่ นิสัยเย็นชาเป็นข้อเสียสำคัญอย่างหนึ่งของเขา แต่ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าอยาก ‘ช่วยเหลือ’ คนอื่น ไม่ว่าเหตุผลเบื้องหลังจะเป็นอย่างไร พ่อกับแม่ของเสิ่นก็สนับสนุนเขา
ซังหลิง “……”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ พลางทำความเข้าใจกับข้อมูลนี้