เฟยหลิน: “……”
รอยยิ้มของเธอแทบจะฝืนไว้ไม่อยู่
เธอคิดว่าบริษัทไม่ได้เซ็นสัญญากับซังหลิงก็ดีเหมือนกัน เด็กคนนี้เอาใจยากกว่าซังอวี๋ แถมยังมีความคิดเป็นของตัวเองมากเกินไป
“หลิงหลิง เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ? ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำอะไรให้เธอไม่พอใจ” ซังอวี๋รู้สึกหงุดหงิดมาก
เธอกลายเป็นดาราแล้วแท้ ๆ ทำไมสายตาที่ซังหลิงมองเธอยังคงเย็นชาแบบนั้น ซังหลิงไม่อิจฉาเลยหรือไง?
“ฉันอยากทำอะไรก็ทำ เธอได้สิ่งที่ต้องการแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไม่พอใจอีกหรือไง?” ซังหลิงยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ดวงตาสีอำพันใสกระจ่าง ราวกับมองทะลุทุกสิ่งได้
เมื่อถูกซังหลิงจ้องมอง ซังอวี๋ก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ สุดท้ายจึงทนไม่ไหวและเบือนหน้าหนีไปก่อน
“ฉันไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร”
ซังหลิงหัวเราะเยาะเบา ๆ
เธอลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ก่อนเดินออกจากห้องโถงกลาง
ไม่นานก็มีเสียงหวานออดอ้อนของเด็กสาวดังมาจากลานบ้าน “พ่อแม่ วันนี้ทำของอร่อยอะไรคะ หนูอยากกินเนื้อ!”
“อาสะใภ้ หนูก็อยากกินด้วย!”
ซังเอินเกาะติดเธอไม่ห่างราวกับลูกหมาตัวน้อย
ภายในห้องโถงกลางเงียบลงชั่วขณะ
ซังอวี๋เม้มปากแน่น ไม่พูดอะไรอยู่นาน
เฟยหลินถามว่า “เธอไปทำอะไรให้พวกเขาไม่พอใจหรือเปล่า? ทำไมรู้สึกเหมือนพวกเขาไม่ค่อยต้อนรับเธอเลย?”
เรื่องแบบนี้ยังต้องพูดให้ชัดอีกเหรอ? ใครมีตาก็มองออกทั้งนั้น!
ซังอวี๋มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
“พี่หลิน จำเป็นต้องให้ซังหลิงไปออกรายการกับฉันด้วยเหรอ? เปลี่ยนเป็นคนอื่นไม่ได้หรือไง?”