ก๊อก ๆ ๆ
ในห้องรับแขกที่มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่มือที่ยื่นออกไป เงาร่างสูงใหญ่ซึ่งนั่งเงียบมานานได้ยินเสียงเคาะประตู จึงค่อย ๆ ขยับคอ
ซังหลิงกลับมาแล้วหรือ?
แต่ถ้าเป็นเธอ ทำไมถึงไม่เข้ามาเองล่ะ
ไป๋อี้เหนียนลุกขึ้น ไฟที่ควบคุมด้วยเสียงสว่างพรึ่บ ดวงตาที่ชินกับความมืดหรี่ลงเพราะแสงจ้า
เขาเดินไปเปิดประตู มองไปทางหน้าประตู
ไม่ใช่คน แต่เป็น—
หุ่นยนต์ที่ลากรถบรรทุกของพะรุงพะรัง
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อย ที่นี่เป็นหอพักของคุณซังหรือเปล่าครับ”
“อืม”
ในดวงตาสงบนิ่งของไป๋อี้เหนียนซ่อนพายุเอาไว้
“ของพวกนี้เป็นของเขาทั้งหมดใช่ไหม”
“ใช่ครับ คุณซังอยู่ที่หอพักไหมครับ”
“เขาไม่อยู่ ฉันเซ็นรับแทนก่อนก็ได้”
ดวงตากลไกทั้งสองข้างของหุ่นยนต์กะพริบ ก่อนจะพูดว่า “ผมรู้จักคุณครับ คุณคือพลตรีไป๋อี้เหนียนผู้โด่งดัง แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งของเหล่านี้ก็มีราคาสูงมาก ผมยังคิดว่าควรให้คุณซังมาเซ็นรับด้วยตัวเองนะครับ~”
ไป๋อี้เหนียนกดหว่างคิ้ว
“แล้วแต่”
“เอ๊ะ? พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่—”
ซังหลิงเพิ่งออกจากลิฟต์ ก็เห็นภาพตรงหน้า
พอเห็นเธอกลับมา ไป๋อี้เหนียนก็อ้าปากหมายจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สายตากลับถูกริมฝีปากของเธอดึงดูดไปเสียก่อน
ราวกับเพิ่งถูกบดขยี้อย่างหนัก ริมฝีปากแดงฉ่ำจนแทบหยดเลือด ทั้งยังบวมเป่ง ดูน่าสงสารเหมือนผ่านเรื่องราวหนักหนามา
“อ๊ะ! คุณคือคุณซังนี่เอง! ในที่สุดผมก็ได้พบคุณแล้ว!” หุ่นยนต์ส่งเสียงยินดีอย่างเป็นระบบ “สวัสดีครับคุณซัง ผมเสี่ยวอ้าย พนักงานส่งของจากเครือบริษัทวายแอนด์บี ของพวกนี้เป็นสิ่งที่คุณสั่งซื้อไว้ เชิญเซ็นรับได้เลยครับ~”