ซังหลิงไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องอยู่ในสภานักศึกษาตลอดทั้งวัน
หลังความตื่นเต้นจากการใช้เงินจางหายไป ซังหลิงก็รู้แล้วว่าเซเวียร์ร้ายกาจแค่ไหน
ความขี้อ้อนของผู้ชายไม่ได้มีแค่คำพูด ตลอดทั้งวันนอกจากตอนเข้าห้องน้ำ เวลาอื่นซังหลิงล้วนถูกกดให้นั่งอยู่บนตักเขา
นี่เขาคิดว่าเธอเป็นหมอนกอดปลอบใจหรือไง?
ถามว่าเพราะอะไร ก็เพราะแบบนี้จะสอนการบ้านได้สะดวกกว่า—
สมุดจดสมัยประถมของเซเวียร์เล่มนั้นกลับเหมาะกับซังหลิงที่เพิ่งเริ่มเรียนพอดี ทำให้เธออดอิจฉาพวกอัจฉริยะไม่ได้
น่าหมั่นไส้จริง ๆ!
เห็นเธอทำหน้ามุ่ย เซเวียร์ก็โอบเธอไว้หลวม ๆ อย่างเกียจคร้าน แล้วเตือนว่า “ตั้งใจหน่อย”
ซังหลิงเรียนมาทั้งวันจนรู้สึกว่าความรู้คงยัดเข้าไปในสมองไม่ไหวแล้ว
“เหนื่อยจัง ขอพักก่อน!”
“นักเรียนซัง ท่าทีตอนเรียนของคุณไม่ค่อยเหมาะสมนะ”
ซังหลิงฮึดฮัด “คุณครูเซเวียร์ ท่าทีตอนสอนของคุณก็ไม่-เหมาะ-สม-เอา-เสีย-เลย!”
เธอขยับตัว ตั้งใจประชดเขา
แต่เธอไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนั้น สำหรับผู้ชายที่คิดไม่ซื่ออยู่ก่อนแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรจากการเติมฟืนลงในกองไฟ
จนเซเวียร์ถึงกับกลั้นหายใจ
เมื่อไม่ได้รับคำตอบอยู่นาน ซังหลิงก็เกือบคิดว่าเซเวียร์หลับไปแล้ว
“นี่ ตกลงได้ไหม...อื้อ!!”
แต่พอเธอหันหน้าไป ซังหลิงก็ถูกจูบอย่างดุดันจนลมหายใจทั้งหมดถูกช่วงชิงไป ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ขนตาหนาเป็นแพของหญิงสาวสั่นไหวระริกดุจผีเสื้อที่ตกใจบินหนี กว่าจะเรียกสติกลับมาได้ก็ใช้เวลาครู่ใหญ่ แบบนี้นับเป็นส่วนหนึ่งของการอยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่านะ? แม้จะคิดเช่นนั้น ร่างกายของเธอก็ค่อย ๆ อ่อนระทวยซบลงในอ้อมแขนของชายหนุ่ม