ไป๋อี้เหนียนถอนสายตากลับอย่างเฉยชา
เขาถามซังหลิงว่า “ต้องการให้ช่วยไหม”
มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?
ดวงตาของซังหลิงเป็นประกาย เธอเงยหน้ากลมเล็กเท่าฝ่ามองเขา ท่าทางไร้เดียงสา ราวกับไม่ว่าเธอทำอะไรลงไปก็ล้วนได้รับการให้อภัย
“ได้เหรอ?”
“อืม”
ไป๋อี้เหนียนนั่งลงข้างเธอ ช่วยแกะกล่องของขวัญที่ผูกริบบิ้นสวยงามเหล่านั้นทีละกล่อง แล้ววางกล่องลงในมือเธอ ให้เธอเป็นคนเปิดเอง
ระบบทอดถอนใจ “เสี่ยวไป๋เสียเปรียบก็ตรงที่ซื่อเกินไปนี่แหละ จริง ๆ แล้วเป็นผู้ชายที่ดีมากเลยนะ”
ทั้งเอาใจใส่ ทั้งมีทัศนคติที่ดี
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสู้พวกที่แย่งชิงทุกอย่าง แถมไม่เห็นคนอื่นเป็นคนไม่ได้
พอมีคนช่วย ซังหลิงก็เริ่มอู้งาน
เธอหาวหวอดแล้วฟุบลงบนโต๊ะกลางห้อง เอียงหน้าหรี่ตา “ฉันไม่อยากแกะแล้ว ไป๋อี้เหนียนช่วยหยิบของข้างในออกมาให้หมดได้ไหม?”
เธอเกียจคร้านราวกับลูกแมว แทบจะยืดตัวออดอ้อนอยู่แล้ว
“ได้”
ไป๋อี้เหนียนถอนสายตากลับ พลางคิดว่า บางทีคนที่ส่งของขวัญมาให้เธอคนนั้น อาจไม่ได้สำคัญกับเธอมากนักก็ได้
ต่อให้ส่งของขวัญมาเยอะแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่ได้รับการทะนุถนอมอยู่ดีไม่ใช่หรือ
เขายกมุมปากขึ้น ก่อนหยิบเครื่องสื่อสารมาถ่ายรูป
บนสตาร์เน็ต ไป๋อี้เหนียนอัปเดตโพสต์อีกแล้ว
ไป๋อี้เหนียน [10:25]: เพื่อนร่วมห้องงีบอยู่ข้าง ๆ เลยฝากให้ฉันช่วยแกะของพวกนี้ เขาเป็นคนแรกที่ฉันเคยเจอซึ่งไม่สนใจจะแกะของขวัญเลย
- ฉันล่ะเชื่อเลย ของ Y&B เหรอ? บ้านนี้แพงมากนะ
- ฮ่า ๆ พลตรี ยอมรับมาเถอะ นี่มันเอ็นดูแบบแอบ ๆ ชัด ๆ เลย!