นอกจากซังหลิงแล้ว คนอื่น ๆ ต่างเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจนแทบหมดแรง
แต่ตอนนี้ผู้บริหารระดับสูงของฐานอวิ๋นซิงต้องประชุมกับจี้ชิงอัน เห็นได้ชัดว่าไม่มีเวลาจัดการเรื่องพวกเขา
ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับฐานอวิ๋นซิง ไหน ๆ ก็เพิ่งมาถึง การได้เดินดูรอบ ๆ ย่อมเป็นผลดีต่อทุกคน
เดิมทีตั้งใจให้อิ่นซือเหมี่ยวกับเฉินมู่เสวี่ยพาซังหลิงไปเดินเล่น แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเสี่ยวจิ่วกับคนอื่น ๆ ตามไปด้วย
เด็กที่พาพวกเขาไปเป็นเด็กหญิงอายุยังน้อย เพิ่งจะสิบสี่สิบห้าปีเท่านั้น
เธอชื่ออาหลี บอกว่าตัวเองทำงานนี้โดยเฉพาะ
เสื้อผ้าที่เธอสวมดูไม่เลว ชีวิตในฐานก็น่าจะพออยู่ได้ แต่เด็กตัวเล็กแค่นี้กลับต้องออกมาหารายได้พิเศษเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว ยิ่งทำให้ผู้คนเกลียดชังโลกาวินาศมากขึ้น
ซังหลิงสงสัยว่าเงินตราที่ใช้กันในโลกาวินาศตอนนี้คืออะไร จึงถามอาหลีว่า “ตอนนี้ในฐานยังใช้เงินหยวนกันอยู่ไหม?”
อาหลียิ้มกว้าง แววตาฉายความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาหลายส่วน
เธอบอกว่า “พี่สาว ตอนนี้ของมีค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนกันในฐานคือทองคำ อาหาร แล้วก็ผลึกซอมบี้ค่ะ”
ซังหลิงทำสีหน้าเข้าใจแล้ว แต่ในใจกลับรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง
หลายวันที่ผ่านมาได้ทำลายความหวังของเธอจนหมดสิ้น เมื่อระบบเงินตราพังทลายลง ก็เท่ากับประกาศจุดจบของยุคสันติสุขอย่างแท้จริง
“แล้วครั้งนี้ที่หนูพาพวกเราเดินชมฐาน หนูจะได้ค่าตอบแทนด้วยไหม?”
อาหลีตอบว่า “ได้แน่นอนค่ะ หนูรู้จักพี่เฉิน เดี๋ยวหนูค่อยไปขอค่าตอบแทนจากเขาทีหลัง!”
เฉินมู่เสวี่ยถามว่า “คิดค่าบริการยังไง?”