อาหลีซ่อนช็อกโกแลตไว้ในกระเป๋าด้านในเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว
สำหรับซังหลิง เธอถึงกับแสดงท่าทีบริการอย่างดีเยี่ยมไร้ที่ติ
ก่อนเข้าไปยังเตือนซังหลิงด้วยว่าอย่าเปิดเผยทรัพย์สิน หากถูกใจอะไร ก็บอกเธอได้ เธอจะช่วยต่อราคาให้เอง
เจ้าของร้านบางคนใจดำ แถมยังชอบเรียกราคาสูงเกินจริงเป็นพิเศษ
แววตาของซังหลิงเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ
พอก้าวผ่านประตูโค้งเข้าไป ก็พบกับทางเดินยาวเหยียด
สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงขายสินค้าหลากหลายชนิด
ร้านที่ดีกว่าหน่อยจะมีราวไว้แขวนของ ส่วนร้านที่ขอไปทีหน่อยก็วางของกองไว้บนพื้นตรง ๆ
อาหลีบอกว่า “แผงข้างนอกพวกนี้เป็นของพ่อค้าอิสระ ของที่ขายไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ข้างในมีร้านค้า ซื้อพวกอาวุธกับยาได้”
“โห ของพวกนี้ซื้อขายกันได้ด้วยเหรอ? พวกผู้มีอำนาจอนุญาตด้วยเหรอ?” เสี่ยวอวี่ทำหน้าตกตะลึง
อาหลีไม่เข้าใจเรื่องซับซ้อนพวกนั้น “ได้สิ แต่...แพงมาก!”
เพราะอย่างนั้นเธอกับน้องสาวจึงพยายามใส่เสื้อผ้าหลายชั้น จะได้ปกป้องตัวเองไม่ให้เป็นหวัดหรือได้รับบาดเจ็บ
เพราะยามันแพง
เฉินมู่เสวี่ยกลอกตาอย่างระอา “ผู้ชายอย่างพวกนายออกจากบ้านแล้วทิ้งสมองไว้หรือไง? คิดดูก็รู้แล้วว่าเปิดร้านอยู่ที่นี่ได้ ต้องมีเส้นสายไม่ใช่เหรอ?”
พวกหัวหน้าก็เป็นคนกันเองทั้งนั้น บางทีอาจเป็นร้านของครอบครัวหัวหน้าเองด้วยซ้ำ แล้วจะซื้อขายไม่ได้ได้ยังไง?
โจวจวิ้นดันแว่นแล้วพูดว่า “นักเรียนเฉินมู่เสวี่ย พฤติกรรมแบบนี้ของคุณเรียกว่าพาลูกหลานรับเคราะห์ไปด้วยนะ”
เฉินมู่เสวี่ยหัวเราะหึ “งั้นนายก็มาเป็นผู้หญิงสิ ฉันว่าผู้หญิงฉลาดและเก่งกว่าพวกผู้ชายอย่างนายเยอะเลยนะ—ไม่ว่าจะมองในแง่ไหนก็ตาม”