【สองบทก่อนหน้าได้เปลี่ยนใหม่แล้ว ทุกคนลองรีเฟรชดูกันนะ】
เวยเซิงหลานเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับราวกับทะเลอเวจีที่อบอวลด้วยไอสังหารตลอดกาล ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
เขาไม่ได้มองหมิงอิน เพียงสะบัดมือปล่อยไอพลังมารม้วนร่างหมิงอินหลบการโจมตีปลิดชีพที่พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
หมิงอินกุมอก จ้องผู้มาใหม่เขม็ง “ต้วน เฉิน เฟิง!”
ต้วนเฉินเฟิงในตอนนี้ดูไม่เหมือนคนที่ดวงวิญญาณอ่อนแออีกแล้ว ไม่รู้ว่าสำนักหลิงเซียวป้อนสมบัติล้ำค่าฟ้าดินอะไรให้เขา นางรู้สึกว่าต้วนเฉินเฟิงเลื่อนขั้นขึ้นอีกแล้ว
เรื่องที่หมิงอินยังมองออก เวยเซิงหลานย่อมไม่มีทางมองไม่ออก
เขาหัวเราะเสียงต่ำ แววตาแดงฉานค่อย ๆ แผ่ขยาย
“ดีเลย จะได้ไม่ต้องไปตามหานาย”
เวยเซิงหลานกางนิ้วทั้งห้าออกกลางอากาศ กระบี่ยาวเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นพร้อมไอพลังมารและกลิ่นอายสังหารที่โอบล้อม เขากำมือแน่น กระชับด้ามกระบี่แล้วฟาดออกไปอย่างเกรี้ยวกราด
ต้วนเฉินเฟิงยืนอยู่กลางอากาศ สีหน้าเรียบเฉย เผชิญหน้ากับการโจมตีโดยตรง
แสงสีดำและขาวปะทะกันกลางท้องฟ้ายามราตรี กระบวนท่าของทั้งคู่รวดเร็วจนเห็นเพียงเงาพร่าเลือน
หมิงอินล้วงยารักษาแผลออกมาขวดหนึ่งอย่างยากลำบาก ก่อนเงยหน้ากรอกลงคอ
นางกัดฟันจ้องมองท้องฟ้า
เงาร่างสีขาวพลิ้วไหวดุจเซียน แสงกระบี่ทำให้สายฟ้าแลบวาบไม่หยุดทั่วท้องฟ้ายามราตรี ทุกกระบวนท่าแฝงเจตนาสังหารอย่างเด็ดขาด
ทั้งสองสู้กันจนกว่าจะมีฝ่ายหนึ่งตายไป
นางหยิบกระดิ่งเรียกวิญญาณออกมา “นายท่านมาร ข้าจะช่วยท่าน—”
“ฟิ้ว—”
เสียงกระดิ่งเพิ่งดังขึ้น กระบี่ไร้ธุลีในมือของต้วนเฉินเฟิงก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเงากระบี่นับไม่ถ้วน ครึ่งหนึ่งพุ่งตรงมาหานางพร้อมเจตนาสังหารอันบ้าคลั่ง
หมิงอินแอบสบถอย่างหัวเสีย ก่อนหลบหลีกอย่างทุลักทุเล
แต่แขนก็ยังถูกแสงกระบี่แทงทะลุโดยไม่ทันระวัง