เวยเซิงหลานก้มหน้าปล่อยให้เธอตบเขาหลายฉาด
แก้มซีดขาวปรากฏรอยข่วนหลายเส้นอย่างรวดเร็ว เลือดซึมออกมา
หมิงซาที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดราวกับถูกผึ้งต่อยตา รีบหันหน้าหนี ทั้งยังสั่งให้คนของโลกมารถอยห่างออกไปอีก
ในเมื่อพบฮูหยินแล้ว คิดว่าจอมมารคงไม่ทำฮูหยินหายไปอีกง่าย ๆ
พวกเขาคงถึงเวลาจากไปอย่างหมดห่วงแล้ว
ซังหลิงร้องไห้อย่างน่าสงสาร ดวงตาบวมเป่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
“คุณทำอะไรสามีฉัน? คืนสามีฉันมา! ไปตายซะ ฉันเกลียดคุณ…” ซังหลิงพูดจาสับสน น้ำตาหยดลงมาเป็นสาย “อย่ามาแตะต้องฉัน ไปให้พ้น”
เมื่อเห็นเธอต่อต้านรุนแรง เวยเซิงหลานก็ได้แต่กดความไม่เต็มใจและความอิจฉาริษยาในใจเอาไว้ ดวงตาแดงก่ำ มือกำข้อมือเธอแน่น
เขาพูดเสียงเข้ม “ผมก็คือสามีคุณ เป็นมาตลอด!”
ซังหลิงหันหน้าหนี ถึงจะมองไม่เห็น เธอก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับเขา
เวยเซิงหลานหัวเราะเยาะตัวเอง “ตอนนี้แค่ฟังผมพูดยังรำคาญแล้วหรือ? คุณรักต้วนเฉินเฟิงมากแค่ไหนกัน?”
“ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาไม่จำเป็นต้องมาพูดกับคุณ ฉันรู้แค่ว่าคุณเป็นคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าเผยโฉมหน้าที่แท้จริง!”
ซังหลิงพูดอย่างรังเกียจ “ถึงตอนนี้แล้ว คุณยังจะใช้หน้าสามีฉันแสดงละครไปอีกนานแค่ไหน?”
หัวใจของเวยเซิงหลานราวกับถูกแทงทะลุ เบ้าตาร้อนผ่าว แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“ได้”
คำเดียวสั้น ๆ นั้นราวกับเม็ดทรายบาดลึก
ภาพลวงตาสลายไป ชายที่ปรากฏตรงหน้าซังหลิงสวมชุดดำ ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความหม่นหมอง ริมฝีปากสีแดงเข้มเม้มแน่น ลายมารบิดเบี้ยวลุกลามจากแผ่นอกอย่างควบคุมไม่ได้ ผ่านลำคอขึ้นไปถึงปลายคาง…