ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่บนฟ้ายามค่ำคืน เปล่งแสงเลือนรางสลัวพร่า ถ้ำแห่งนี้ตื้นเขิน แสงจึงส่องเฉียงลงบนแพขนตาเปียกชื้นของซังหลิง
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยซ้ำด้วยเสียงแหบพร่า “หยุดสู้กันเถอะ ฉันรู้ว่าพวกคุณไม่ได้เป็นคนไม่ดี ฉันไม่อยากให้พวกคุณต้องเจ็บตัวเพราะฉัน”
“หึ แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายเป็นคนดี?” เหออี้ตวาด “ฉันเห็นเธอลอบเข้าไปในห้องคนอื่นกลางดึก ทั้งวางยา ทั้งลักพาตัวคน ไม่มีทางคิดดีแน่!”
ไป๋รั่วหลีไม่อยากสนใจคนคนนี้เลย เขาช่างทำตัวเป็นเด็กเหลือเกิน
เธอลองคลำตามตัวดู น่าเสียดายที่แม้จะได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง เธอก็ยังไม่ใช่คนประณีตพอจะพกผ้าเช็ดหน้าติดตัว
เสียงผ้าฉีกดังขึ้น ไป๋รั่วหลีฉีกชายเสื้อออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วยัดใส่มือซังหลิง
เธอกระแอม ก่อนปลอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “เลิกร้องไห้ได้แล้ว พวกเราไม่สู้กันแล้วก็ได้”
ซังหลิงกำผ้าชิ้นนั้นไว้ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร
นางเอกคนนี้…ซื่อตรงจนดูทึ่มไปหน่อยแล้ว
“ขอบคุณ…” เสียงของเธออู้อี้ ปลายจมูกแดงระเรื่อ ดูน่าสงสารจับใจ
ไป๋รั่วหลีมองแล้วอดเอ็นดูไม่ได้ น่าจะให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องเก่าพวกนั้นที่ตาไม่มีแววได้เห็นเสียหน่อย ว่าอะไรคือความงามน่าทะนุถนอม และอะไรถึงเรียกว่าหญิงงาม!
ถึงจะแปลงโฉมแล้ว แต่ทุกอิริยาบถของเธอก็ยังชวนให้ใจคนหวั่นไหว
ถ้าพวกนั้นเคยเห็นคนตรงหน้า ก็คงไม่หลงยัยชาเขียวตัวเล็ก ๆ คนนั้นจนหัวปักหัวปำ
ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นมา แล้วเธอก็คิดได้ว่า ช่างเถอะ
ศิษย์พี่ศิษย์น้องเก่าพวกนั้นคู่ควรเสียที่ไหน?