อันหนิงเบิกตากว้างขึ้นเช่นกัน ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “คุณซัง เธอเป็นมนุษย์...หรือสัตว์มนุษย์คะ?”
มองจากภายนอก ร่างกายของมนุษย์คนนี้ไม่มีร่องรอยของสัตว์มนุษย์เลย ทั้งหูและหางก็ไม่มี ดูเหมือนพวกเธอทุกประการ
เธออุ้มท้องโต ดวงตาทั้งคู่ซูบลึกจนเบ้าตอบ มองซังหลิงกับคนอื่น ๆ ที่ถูกเธอชนด้วยความตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูก ก่อนรีบก้มศีรษะขอโทษ “ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ฉัน...ฉันยืนไม่มั่นคง ไม่ได้ตั้งใจ...”
เมื่อซีไลเออร์เห็นว่ามีคนมุงอยู่ตรงนี้มากมาย เขาก็ไม่สนใจข้าวของ รีบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“คุณซัง เกิดอะไรขึ้นครับ?”
เขายื่นมือมาปกป้องซังหลิง สีหน้าไม่เป็นมิตรขณะจ้องหญิงตั้งครรภ์คนนั้น
ซังหลิงส่ายหน้า แล้วกดมือซีไลเออร์ไว้
ก่อนจะบอกหญิงคนนั้นว่า “ไปเถอะค่ะ”
หญิงคนนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก กล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ แล้วประคองท้องเดินฝ่าฝูงชนไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะเดินห่างออกไป
นี่เป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ แต่หลังจากนั้นซังหลิงก็หมดอารมณ์เดินเล่น ไม่นานเธอก็ออกจากตลาดซื้อขาย แล้วนั่งรถกลับไป
ซีไลเออร์ส่งซังหลิงกลับถึงบ้านแล้ว จึงรีบกลับไปสมทบกับทีม
เห็นเขากลับมาเร็วขนาดนี้ ฉินจ้าวหยวนก็ขมวดคิ้ว รอจนมีเวลาว่างจึงเรียกเขามาถาม “เกิดอะไรขึ้น?”
ซีไลเออร์ส่ายหน้า ความกังวลวูบผ่านใบหน้า “คุณซังดูเหมือนไม่ค่อยมีความสุข บางทีอาจตกใจเข้า”
เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโถงตลาดซื้อขายให้ฟัง
“หญิงมนุษย์ตั้งครรภ์หรือ?”
ซีไลเออร์จำหน้าตาของหญิงคนนั้นไม่ค่อยได้ รู้เพียงราง ๆ ว่าผอมมาก เขารู้สึกไม่สบายใจนัก และเริ่มคาดเดาได้เลือนรางว่าหญิงคนนั้นไม่ใช่คนจากฐานที่มั่นหมิงรื่ออย่างแน่นอน ในบรรดาฐานที่มั่นทั้งหกแห่งรอบ ๆ นี้ ฐานที่มั่นเฉียนเต่าปฏิบัติต่อมนุษย์เลวร้ายที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย