ซังหลิงยอมแพ้ “เฮ้อ ฉันถามหน่อยเถอะ คุณทำอะไรน่ะ… ฉันตรวจร่างกายให้ คุณอย่าทำเป็นไม่รู้จักดีชั่ว รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ซี๊ด… ข้อมือฉันถูกคุณรัดจนเจ็บแล้ว!”
รัดเธอจนเจ็บงั้นเหรอ?
อิงชวนคลายแรงลงโดยสัญชาตญาณ
ซังหลิงจึงดึงเขาออกมาได้อย่างราบรื่น
เธอใช้นิ้วบีบเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง ส่งเสียงฮึดฮัด แล้วหันไปบอกหมอสัตว์มนุษย์ว่า “สมอง ต้องตรวจให้ละเอียดเป็นพิเศษ!”
“ได้ครับ”
ซังหลิงพูดต่อ “แต่ไม่ต้องตรึงไว้นะ สัตว์เลี้ยงของฉันเชี่ยวชาญเรื่องแกล้งตายอยู่แล้ว”
อิงชวน “…”
หมอสัตว์มนุษย์ยังคลางแคลงใจ เขาประคองสัตว์เลี้ยงราคาหลายแสนตัวนี้อย่างระมัดระวัง ก่อนวางลงบนเตียงตรวจเบา ๆ
อิงชวนรู้ดีว่าการตรวจคงเลี่ยงไม่พ้น งูทั้งตัวจึงนอนแผ่อย่างเกียจคร้าน เป็นอย่างที่ซังหลิงพูดจริง ๆ เขาไม่ขยับแม้แต่น้อย
“ว้าว~”
เจ้าหน้าที่หลายคนที่ยืนมุงอยู่ร้องอุทาน
“มันแกล้งตายเป็นด้วย แปลกจังเลย~”
“มันยังไม่วิวัฒนาการจริง ๆ เหรอ? รู้สึกเหมือนมันฟังคุณซังพูดรู้เรื่องเลย”
ซังหลิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าภาคภูมิใจ “แน่นอน เขาฟังแค่ฉันคนเดียว”
อิงชวนรู้สึกเพียงว่าเสียงรอบข้างช่างน่ารำคาญ
การตรวจเริ่มขึ้น ซังหลิงไปรออยู่ด้านนอกกำแพงกระจก
การสแกนเสร็จอย่างรวดเร็ว ผลออกมาภายในประมาณ 5 นาที
เจ้าหน้าที่อุ้มงูออกมา แล้วส่งคืนให้ซังหลิงอย่างเบามือ
หมอสัตว์มนุษย์ถือผลตรวจที่ได้จากการสแกน เดินมาหาซังหลิงอย่างลังเล
เขาชี้ไปยังบริเวณสมองแล้วกล่าวว่า “คุณซัง สิ่งที่คุณสงสัยอาจถูกต้อง สมองของสัตว์เลี้ยงคุณเคยได้รับความเสียหายจริง ๆ แต่จนถึงตอนนี้ ประสบการณ์ด้านการรักษาสัตว์เลี้ยงของเรายังเป็นศูนย์ จึงยังบอกไม่ได้ว่าสมองของมันเป็นอย่างไรกันแน่”
ซังหลิงมองรายงานอย่างสงสัย “มันขุ่นมัวไปหมด มองอะไรไม่เห็นเลย”
“ใช่ครับ เหมือนมีอะไรบางอย่างอุดอยู่ในสมองของมัน ทำให้เครื่องมือของเราสแกนได้ไม่ชัดเจน”
สมองของอิงชวนว่างเปล่าไปชั่วขณะ วันนี้เอง ในตอนนี้เอง ไม่ใช่การจงใจเหยียดหยามแบบฉินจ้าวหยวนอีกต่อไป แต่สมองของเขาได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการแล้วว่า ‘ป่วย’
บ้าบอสิ้นดี
ซังหลิงเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องรายงานผลตรวจโดยไม่พูดอะไร