“เฮ้ย—”
ซังหลิงรีบหลบ พลางถลึงตามองเขา “อย่าเลียมั่วซั่วสิ”
อิงชวนคิดในใจว่า เขาแค่แตะเบา ๆ เท่านั้น ตรงไหนเรียกว่าเลียกัน? การเลียไม่ใช่แบบนี้เสียหน่อย
ซังหลิงเอ่ยว่า “เฮ้อ ฉันนี่ทุ่มเทแรงใจให้คุณจนแทบหมดแล้วนะ แต่ฉันเห็นภาพในรายงานผลตรวจแล้วดูคล้ายอาการพลังจิตเสียหาย ก็เลยยอมลองรักษาคุณในฐานะสัตว์มนุษย์ที่ต้องเข้ารับการรักษาดูก็ได้”
พูดจบ เธอก็เอนตัวไปด้านหลัง ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มนิ่ม แล้วหาวหวอด
เธอเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “ฉันไม่เคยใส่ใจอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย ถ้ามันได้ผลจริง ๆ คุณก็รีบหายไว ๆ นะ”
นิ้วมือของซังหลิงงดงามมาก ปลายนิ้วอมชมพู เล็บแวววาวราวกับเปลือกหอย เธอใช้ปลายนิ้วจิ้มจมูกเขาเบา ๆ ก่อนจะนอนตะแคงหลับตาลง ลมหายใจค่อย ๆ สม่ำเสมอ
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
นับว่าแก้ปัญหาได้โดยบังเอิญ
อิงชวนมองซังหลิงที่หลับไปแล้ว จากนั้นก็เลื้อยตามข้อมือของเธอขึ้นไปบนหมอน แนบชิดกับเธอแล้วหลับตาลงตาม
เขาไม่ได้หลับ เพียงกำลังดูดซับพลังจิตในร่างกาย พยายามทะลวงผ่านสิ่งกีดขวางนั้น
น่าเสียดายที่การรักษาเพียงครั้งเดียวทำให้เขามองเห็นความหวัง แต่หากคิดจะฟื้นตัวในคราวเดียวก็ยังยากอยู่บ้าง
อย่างน้อยก็ทำให้อิงชวนมีแนวทางในการฟื้นตัวแล้ว
ฉินจ้าวหยวนยุ่งจนฟ้ามืดกว่าจะกลับมา เขายังจัดให้มีบอดี้การ์ดอีกหลายคนคอยจับตาความเคลื่อนไหวทุกอย่างนอกตึกเล็กตลอดทั้งวัน
เขาปลดปืนที่เอวไปด้วย เดินเข้าบ้านไปด้วย พอดีกับที่แม่บ้านกำลังยกอาหารมาวางบนโต๊ะ ฉินจ้าวหยวนกวาดตามองรอบ ๆ แล้วถามว่า “คุณผู้หญิงอยู่ไหน?”