ยังพูดไม่ทันจบ อันหนิงก็รีบตัดบท แม้ต๋าเอินจะยังเด็กมาก แต่เธอไม่อยากทิ้งเมล็ดพันธุ์แห่งความรู้สึกว่าถูกพ่อทอดทิ้งไว้ในใจของเด็กน้อย
ไม่ต้องฟังจนจบ ซังหลิงก็รู้ว่าคำพูดที่เหลือคืออะไร
แพขนตายาวหลุบลง มองสัตว์มนุษย์ตัวน้อยที่ยังไร้เดียงสา ก่อนถามอันหนิงว่า “ในสถานสงเคราะห์ มีเด็กแบบเธอเยอะไหม?”
“ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ค่ะ” อันหนิงตอบ
-
ฟ้ามืดสนิท ดวงจันทร์สีแดงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน
ฉินจ้าวหยวนตามมาหา เมื่อเห็นหญิงสาวนั่งอยู่บนสนามหญ้า แววตาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
พอซังหลิงเห็นเขามา ก็ยื่นมือออกไป
ฉินจ้าวหยวนยกยิ้ม ก่อนดึงเธอให้ลุกขึ้นอย่างอ่อนโยน สายตากวาดผ่านอันหนิง แล้วกลับมาหยุดที่ซังหลิงอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นครั้งแรกที่อันหนิงได้เจอสามีของคุณซัง น่าจะเรียกว่าสามีได้ล่ะมั้ง?
พอรู้ว่ามนุษย์ในโลกนี้มีคู่ครองที่เป็นสัตว์มนุษย์ได้ถึงห้าคน โลกทัศน์ของอันหนิงก็ถูกกระแทกอย่างแรง
จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังทำใจยอมรับได้ไม่เต็มที่นัก
“มาที่นี่ได้ยังไง?” ฉินจ้าวหยวนถามอย่างขบขัน พลางช่วยปัดหญ้าที่เผลอติดอยู่บนแขนเสื้อให้เธอ
“เธอพาฉันมา” ซังหลิงชี้อันหนิง น้ำเสียงเอาแต่ใจ “เธอน่ารำคาญสุด ๆ ชอบมาพูดเรื่องฉันกับคุณ แม่พระตัวแม่เลย… ช่างเถอะ คุณแค่รู้ไว้ว่าชื่ออันหนิงก็พอ”
อันหนิงยิ้มเจื่อน ๆ แล้วโบกมือ “สวัสดีค่ะ”
“สวัสดี ผมชื่อฉินจ้าวหยวน เป็นสามีของหลิงหลิง”