ซังหลิงแช่น้ำอยู่ 20 นาที หน้าผากก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ เส้นผมเปียกชื้นราวกับสาหร่ายทะเลแนบอยู่ตรงซอกคอและหัวไหล่ขาวผ่องเนียนละเอียด แก้มแดงระเรื่อจนแทบทั้งหน้า มีปอยผมเล็ก ๆ ติดอยู่ข้างแก้ม ดูราวกับภูตสาวที่จำแลงกายมา ทั้งออดอ้อนทั้งเย้ายวน
ซังหลิงยืนล้างตัวด้วยน้ำอีกครั้ง ก่อนพันผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเท้าเปล่าออกจากห้องน้ำ
รอยเท้าเล็ก ๆ เรียงเป็นสายปรากฏขึ้นบนพื้นอย่างรวดเร็ว
เสียงเปิดประตูปลุกอิงชวนให้ตื่น เขาลืมตาขึ้นพอดีกับเห็นเรียวขาคู่หนึ่งที่ทั้งยาวและตรงเดินผ่านข้างกายไป
ผิวขาวราวหิมะนั้นขาวจนแสบตา
ประตูเปิดแล้วปิดลงอีกครั้ง เสียงดังกล่าวปลุกอิงชวนที่กำลังเหม่อลอยให้ตื่นจากภวังค์
ซังหลิงออกจากห้องน้ำมาเห็นฉินจ้าวหยวนยืนสื่อสารกับใครบางคนอยู่ตรงระเบียง เธอชะงักฝีเท้า ก่อนกางแขนออกหาเขาอย่างเกียจคร้าน
ท่าทางเหมือนกำลังขอให้อุ้ม
ผิวของหญิงสาวถูกไอร้อนจากน้ำอาบจนขึ้นสีชมพู แขนทั้งสองข้างเนียนนุ่มราวกับรากบัว อ่อนขาวจนโปร่งแสง งดงามบริสุทธิ์ไม่เจือความยั่วยวน
ฉินจ้าวหยวนเผลอใจลอยไปชั่วขณะ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำกับคนอีกฝั่งของเครื่องสื่อสารว่า “เอาไว้แค่นี้ก่อน”
เขาวางสายพร้อมกับก้าวยาว ๆ เข้ามาหาซังหลิง
เมื่อเห็นท่าทางร้อนใจของเขา ซังหลิงก็ยกมุมปากแดงชาดขึ้น ร่างอ่อนระทวยเอนพิงตู้ราวกับไร้กระดูก
ฉินจ้าวหยวนก้าวมาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วโน้มตัวลงจูบที่ริมฝีปาก
“ที่รัก...”