ซังหลิงกอดอกยืนอยู่ใต้ร่มไม้ ไม่พูดอะไร
เพียงชั่วครู่ เธอก็เห็นลูกสัตว์มนุษย์กลุ่มนั้นฝึกกระโดด ปีนป่าย ยิงธนู และแบบฝึกอื่น ๆ จนครบ ภายใต้การฝึกของสัตว์มนุษย์วัยผู้ใหญ่
“ดี เลิกเรียนได้” สัตว์มนุษย์วัยผู้ใหญ่ปรบมือเป็นสัญญาณ
พอสิ้นเสียง ลูกสัตว์มนุษย์กลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้าไปหา ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว
“พี่เผิง พี่เผิง ทำไมพี่อิงชวนไม่มาสอนพวกเรานานแล้วล่ะ? เขาไปไหนเหรอ? ยุ่งมากหรือเปล่า?”
ซังหลิงได้ยินสัตว์มนุษย์หนุ่มคนนั้นพูดอะไรบางอย่างกับเด็ก ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา
เธอก้มลงมองงูที่ขดอยู่บนข้อมือของตัวเอง มันนิ่งไม่ไหวติง
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่?
ไม่นาน เด็ก ๆ กลุ่มนั้นก็สังเกตเห็นอันหนิง จึงกรูกันเข้าไปหา แต่พอใกล้ถึงตัวก็เห็นซังหลิงยืนอยู่ข้างอันหนิง
อีกฝ่ายแต่งตัวประณีต ผมยาวสีดำสนิทเป็นลอนเล็กน้อย ถูกรวบไว้ด้านหลังด้วยผ้าพันคอ ผิวขาวราวหิมะแรกผลิ เนียนละเอียดจนแทบละลายเมื่อสัมผัส ดวงตาทรงดอกท้อใสกระจ่างเป็นประกาย สันจมูกโด่งงาม ริมฝีปากแดงระเรื่อ งดงามราวกับตุ๊กตาทำมือราคาแพงที่ตั้งอยู่ในตู้โชว์
แม้แต่อากาศรอบกายเธอก็ราวกับสูงส่งจนเอื้อมไม่ถึง
เด็ก ๆ พากันชะงักฝีเท้า มองเธออยู่ห่าง ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ ฉายแววประหม่า
ซังหลิงเห็นภาพนั้นก็แค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหาเรื่องอันหนิง “เธอไม่ได้บอกว่าพวกเขาอยากเจอฉันมากหรอกเหรอ? อันหนิง เธอโกหกฉันหรือไง?”