บทที่ 714 พี่สาวลูกพี่ลูกน้องกลับมาเกิดใหม่เพื่อแย่งชีวิตของฉัน 37
โจวซื่อหรานโอบเอวซังหลิงแล้วหมุนตัวเธอให้หันมาหาเขา
“ทำไมถึงหักขาฉัน ไม่ใช่ขาตัวเองล่ะ?”
“ก็เพราะแม่รักฉันไงล่ะ”
เด็กสาวตัวน้อยยังภูมิใจเสียด้วย
ตอนนี้ไม่มีทีมงานถ่ายทำอยู่ด้วย ก่อนเข้ามาโจวซื่อหรานก็ปิดประตูและลงกลอนเรียบร้อยแล้ว
ต่อให้เสิ่นเจวี๋ยมาหาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์
โจวซื่อหรานใช้นิ้วเชยคางซังหลิงแล้วก้มลงมา
“ขอจูบหน่อยได้ไหม?”
ซังหลิงนึกถึงความรู้สึกทุกครั้งที่จูบกัน เธอเลียริมฝีปาก ก่อนเขย่งปลายเท้าอย่างไม่เคอะเขินแล้วจูบเขาเบา ๆ
เธอส่งสายตาถามว่า: พอหรือยัง?
“แน่นอนว่ายังไม่พอ”
แตะกันเบา ๆ แค่นี้จะเรียกว่าจูบได้อย่างไร
ฝ่ามือของโจวซื่อหรานกดลงบนท้ายทอยของหญิงสาว ดึงเธอเข้าหาตัวเองแล้วจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ปลายลิ้นของเขาเกี่ยวกระหวัดและดูดดุนเบา ๆ
ช่วงนี้ฝีมือการจูบของเขาพัฒนาขึ้นจนช่ำชองกว่าเดิมมาก
ซังหลิงถูกจูบจนดวงตาพร่าเลือนได้อย่างง่ายดาย แต่เธอไม่ได้ดื่มด่ำเท่าโจวซื่อหราน ปล่อยให้เขาจูบอยู่ครู่หนึ่งก็ผลักเขาเบา ๆ “พอแล้ว จูบต่อปากจะบวมเอา คนอื่นจะจับได้”
จะให้บอกทุกครั้งเลยหรือว่าโดนยุงกัด?
ตอนผลักเขาเธอไม่ได้ระวัง พอมือแตะลงไปจึงรู้ว่ากดอยู่บนกล้ามท้องของชายหนุ่ม
เอวของเขายืดหยุ่นและเพรียวบาง กล้ามท้องแข็งแน่น แม้มีเสื้อผ้ากั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงลอนกล้ามเป็นมัด
ในนิยายบรรยายรูปร่างพระเอกไว้หลายครั้ง ส่วนในชีวิตจริงเธอเคยเห็นแค่โจวซื่อหรานกับเสิ่นเจวี๋ยที่มีกล้ามท้อง