“อืม”
“ร้อนมากเลย”
โจวฉงฮวากล่าวว่า “ถึงอย่างนั้นก็ต้องระวังนะ เล่นน้ำให้น้อยลงหน่อย”
ทั้งสองคนรับคำ
ซังหลิงกำลังยกอาหารออกมาจากครัว พอเห็นพวกเขาก็เอ่ยว่า “กินข้าวได้แล้ว”
น้ำเสียงของเธอหวานใส
“เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วจะไป”
“เดี๋ยวไป”
พูดจบ ทั้งสองก็เดินตามกันเข้าไปในบ้าน
ซังหลิงมองแผ่นหลังของพวกเขา พลางเลิกคิ้วอย่างไม่แสดงท่าที
เธอถามระบบในใจด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า: พวกเขาทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?
โลกนี้ระบบแทบไม่ได้พูดอะไรเลย เอาแต่โพสต์ในกระดานสนทนาของระบบจนแทบลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร กระทั่งได้ยินซังหลิงเรียก จึงเกาหัวอย่างรู้สึกผิด “อะ... อะไรนะ? น่าจะใช่มั้ง...”
ซังหลิง: ช่างเถอะ ไปเล่นต่อเถอะ
มีระบบไร้ประโยชน์แบบนี้อยู่ จะไปหวังอะไรกับมันได้ล่ะ?
-
ตอนกลางคืน ซังหลิงนอนคว่ำอยู่บนเตียง ใช้ไฟฉายอ่านนิยาย
ด้านนอกประตูมีเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา
เดิมทีเธอคิดว่าจะไม่สนใจ แต่เสียงกุกกักนั้นกลับดังไม่หยุด
น่ารำคาญชะมัด
ซังหลิงวางหนังสือลง กระโดดลงจากเตียง เดินไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดอย่างแรง
เดิมทีตั้งใจจะเอาเรื่อง แต่กลับเห็นเด็กหนุ่มเปลือยท่อนบน กำลังเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากแขน
ผ้าห่มบางคลุมอยู่แถวสะโพกอย่างหลวม ๆ กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนสวยงาม แนวกล้ามเนื้อทอดยาวลงไปจนหายเข้าใต้ชายผ้าห่ม
รูปร่างเซ็กซี่มาก
ทั้งเย้ายวนและเร่าร้อน กล้ามเนื้อบาง ๆ กำลังพอดี ดูแข็งแรงมีพลัง
คำตำหนิของซังหลิงพลันติดอยู่ในลำคอ เธอมองเสิ่นเจวี๋ยที่นั่งอยู่แล้วขมวดคิ้ว “คุณบาดเจ็บได้ยังไง?”