บทที่ 713 พี่สาวลูกพี่ลูกน้องเกิดใหม่กลับมาแย่งชีวิตฉัน 36
เมื่อซังอวี๋รู้ว่าจะได้กลับหมู่บ้านซังซู่ เธอกลับรู้สึกคาดหวังอย่างแรงกล้า
ใกล้จะได้เจอสองคนนั้นแล้ว—
หลังจากกำหนดเวลาเดินทางกลับเรียบร้อย ซังอวี๋ก็เริ่มเก็บข้าวของ
หลังจากมาถึงตระกูลเสิ่น แม่เสิ่นยังมอบบัตรใบหนึ่งให้เธอด้วย ก่อนหน้านี้ซังอวี๋แอบตรวจสอบมาแล้ว วงเงินมีถึงหนึ่งแสน
เงินแค่นี้สำหรับตระกูลเสิ่นแล้วแทบไม่ต่างจากเศษเงิน ซังอวี๋จึงรับไว้โดยไม่รู้สึกเกรงใจ
เก็บสัมภาระเรียบร้อย เธอกำบัตรไว้แล้วเคาะประตูห้องแม่เสิ่น เมื่อยืนอยู่หน้าประตู เธอก็ปรับสีหน้าเล็กน้อย เลียนแบบท่าทางของซังหลิง กะพริบตาปริบ ๆ ดูไร้เดียงสาปนประหม่า
ประตูเปิดออก ซังอวี๋เอ่ยว่า “คุณแม่คะ หนูอยากออกไปซื้อของขวัญให้พวกน้อง ๆ สักหน่อย ได้ไหมคะ?”
แม่เสิ่นยิ้ม “ได้สิ เรียกคนขับรถไปส่งนะ”
แม่เสิ่นไม่ได้บอกว่าตนเตรียมของขวัญให้ซังหลิงไว้แล้ว ของที่ซังอวี๋เตรียมเป็นน้ำใจของเธอเอง แม่เสิ่นจึงไม่คิดเข้าไปก้าวก่าย
-
หมู่บ้านซังซู่
เมื่อวานซังหลีซูไปบ้านคุณยาย ตอนกลับมาก็เอากระต่ายตัวเล็กสองตัวมามอบให้ซังหลิง
มันถูกใส่ไว้ในตะกร้าสานไม้ไผ่ ซังหลีซูหิ้วมาส่งถึงบ้านซังหลิงด้วยตัวเอง
“น่ารักจัง!”
ดวงตาซังหลิงเป็นประกาย เธอย่อตัวลงข้างตะกร้าเพื่อดูกระต่ายทั้งสองตัว
ขนของกระต่ายไม่ได้ขาวล้วน มีแต้มสีเทาปนอยู่เล็กน้อย เพราะยังเป็นกระต่ายเด็ก ทั้งตัวจึงปกคลุมด้วยขนอ่อนฟูฟ่อง ราวกับก้อนขนกลม ๆ
“ฮี่ ๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องชอบ เอาไปเลี้ยงเล่นนะ”