ครืดคราด
โทรศัพท์มือถือสั่นอีกครั้ง
อี้เจินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นอย่างอ่อนแรง ก่อนจะมองดู—
เอสเอส：【นึกภาพตอนคุณสวมไม่ออกเลย】
อี้เจินผุดลุกขึ้นนั่งทันที! ดวงตาเป็นประกายวาววับ
เขาพิมพ์อย่างรวดเร็ว：【ผมสั่งมาทั้งหมดเลย! พอได้ของแล้วจะใส่ให้พี่ดู ให้พี่ช่วยเลือก ดีไหมครับ?】
อี้เจิน：【[แมวน้อยโบกมือลา·jpg]】
ระบบมองนายหญิงของตนวางโทรศัพท์มือถือ ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นตรงมุมปาก ก็รู้ทันทีว่าเธอรู้อยู่แล้วทุกอย่าง แต่จงใจแกล้งอีกฝ่ายชัด ๆ!
เฮ้อ มีคนกำลังจะโดนปั่นหัวจนเหมือนหมาอีกแล้ว~
-
หลังเสิ่นเจวี๋ยเดินทางไปทำงานต่างถิ่น เขาก็ให้วันหยุดตัวเองสักสองสามวัน
ทุกวันเขาจะไปส่งซังหลิงที่โรงเรียน จากนั้นกลับบ้านมาจัดการงานบ้าน ซักผ้า เตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อกลางวัน แล้วค่อยทำงานออนไลน์
เสิ่นเจวี๋ยพอใจกับชีวิตแบบนี้มาก มันทำให้เขาเผลอรู้สึกว่าตนกับซังหลิงเป็นสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันมานาน พวกเขาจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมีความสุขไปจนแก่เฒ่า
เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายชีวิตเช่นนี้
วันนั้นเป็นวันศุกร์ จู่ ๆ ฝนก็เทกระหน่ำลงมาในช่วงบ่ายโดยไม่มีเค้าลาง
เสิ่นเจวี๋ยจอดรถไว้นอกโรงเรียน แล้วกางร่มเดินไปรับซังหลิง
ซังหลิงยังคงสวมรองเท้าส้นสูง แม้เสิ่นเจวี๋ยจะเอียงร่มมาทางเธอเกือบทั้งหมด แต่ก็ยากจะดูแลบริเวณเท้าได้ทั่วถึง น้ำฝนกระเซ็นโดนหลังเท้า เย็นเฉียบจนรู้สึกได้
เสิ่นเจวี๋ยกวาดตามองรอบ ๆ นักเรียนน้อยกว่าปกติมาก อีกทั้งคนที่เดินผ่านไปมาก็ล้วนก้มหน้าก้มตาอยู่ใต้ร่ม รีบร้อนจนไม่ทันสังเกตใคร