ซังหลิงมาถึงร้านเกี๊ยวน้ำสกุลหวัง แล้วสั่งเกี๊ยวน้ำหนึ่งชาม
เกี๊ยวน้ำลูกขาวอวบถูกเทลงหม้อ หวังลิ่วเหนียงมองหม้อไปพลางชวนซังหลิงคุยไปพลาง “แม่หลิง สามีของเจ้ายังไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้วหรือ?”
ซังหลิงเม้มริมฝีปากยิ้มบาง ๆ
หวังลิ่วเหนียงเห็นท่าทางอ่อนโยนและบอบบางของนางแล้วก็อดถอนใจไม่ได้ ก่อนจะรู้กาลเทศะ เลิกซักถามเสีย
ซังหลิงมักออกมาหาของกินตามถนน ปกติสามีจะต้องมาด้วยเสมอ แต่ช่วงหลายวันนี้กลับไม่เห็นเขาอีกเลย
เหล่าหนุ่ม ๆ ที่หมายปองซังหลิงเริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมาอีกครั้ง
ที่นี่ตั้งอยู่เชิงเขาหลิงซาน มีผู้บำเพ็ญผ่านไปมาอยู่มากมาย ในหมู่พวกเขาก็มีหญิงสาวที่ถูกผู้บำเพ็ญหลอกลวงไม่น้อย พวกนางคิดว่าตนพบคู่ครองที่จะอยู่เคียงข้างกันไปตลอดชีวิตแล้ว ทว่าสำหรับผู้บำเพ็ญที่ไร้เยื่อใยเหล่านั้น ภรรยาจะสำคัญเท่าอนาคตได้อย่างไร
เมื่อพบวาสนาเซียน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือตัดขาดความผูกพันและความขุ่นเคืองทางโลกีย์
ไม่แน่ว่าสามีของนางอาจไม่กลับมาอีกแล้วก็ได้
โชคดีที่ผู้คนแถวนี้เปิดกว้าง ไม่ได้มองว่าหญิงสาวที่เสียความบริสุทธิ์แล้วจะแต่งงานใหม่ไม่ได้ หญิงสาวที่ทำใจได้หลายคนจึงหาคู่ครองคนใหม่ได้ในเวลาไม่นาน แต่ซังหลิงจะทำอย่างไร? นางงดงามราวนางเซียน แต่กลับเป็นหญิงตาบอดเสียด้วย หนุ่ม ๆ เหล่านั้นชื่นชอบรูปโฉมของนางในตอนนี้ ทว่าจะมีสักกี่คนที่ยินดีดูแลหญิงตาบอดไปตลอดชีวิต?
เวยเซิงหลานอาศัยว่าคนอื่นมองไม่เห็นตัว นั่งลงตรงข้ามซังหลิงอย่างไม่เกรงใจ
หญิงสาวกินทีละน้อย คีบเกี๊ยวน้ำขึ้นมาลูกหนึ่ง ต้องเป่าอยู่นานกว่าจะกล้าอ้าปากรับอย่างระมัดระวัง ฟันขาวขบลงบนไส้เนื้อ เกี๊ยวน้ำหนึ่งลูกต้องแบ่งกินหลายคำกว่าจะหมด