เวยเซิงหลานมองหญิงสาวสามัญชนตรงหน้าด้วยความสนใจ
บนร่างนางไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย สวมอาภรณ์สีเรียบ ผมดำรวบไว้ด้านหลัง ลำคอเรียวบางนั้นแทบไม่ต้องออกแรงก็หักได้อย่างง่ายดาย
นี่คือภรรยาของต้วนอวิ๋นเฟิงหรือ?
ที่แท้ก็เป็นหญิงตาบอดซึ่งฝึกบำเพ็ญไม่ได้
อีกฝ่ายไม่พูดอะไรอยู่ตลอด ซังหลิงจึงไม่อาจรู้ได้ว่าคนผู้นี้ใช่สามีของตนหรือไม่
นางเม้มริมฝีปาก ก่อนลองเอ่ยถามอีกครั้ง “ใช่ท่านพี่หรือไม่ อย่าแกล้งข้าเลย ท่านก็รู้ว่าข้ามองไม่เห็น…”
น้ำเสียงของหญิงสาวนุ่มนวล คิ้วตางดงามอาบแสงอรุณที่ส่องสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้น ยิ่งมองก็ยิ่งโดดเด่นกว่าผู้บำเพ็ญหญิงที่ใช้โอสถวิญญาณกับน้ำวิเศษบำรุงร่างอยู่ทุกวันเสียอีก
เวยเซิงหลานคิด ต้วนอวิ๋นเฟิงผู้นี้เป็นคนหน้าเนื้อใจเสือจริง ๆ ผู้คนต่างกล่าวว่าประมุขน้อยแห่งสำนักหลิงเซียวสง่างามผ่องใสดุจแสงจันทร์ คงไม่รู้สินะว่าประมุขน้อยที่พวกเขายกย่องก็เป็นคนสามัญที่ลุ่มหลงในรูปโฉมเช่นกัน
“ดูเหมือนข้าจะจำคนผิด ขอโทษด้วย”
ซังหลิงรอคำตอบอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้รับ จึงอดหม่นหมองลงไม่ได้
สามีของนางไม่มีทางทำเช่นนี้กับนาง
หลังกล่าวขอโทษ ซังหลิงก็อาศัยสัญชาตญาณถอยหลังไปหลายก้าว ใช้ไม้เท้าคลำทาง ค่อย ๆ เดินแยกห่างจากคนที่นางเพิ่งเข้าใจผิดว่าเป็นสามี
เวยเซิงหลานเอียงศีรษะเล็กน้อย มองแผ่นหลังบอบบางที่เดินไกลออกไป
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากข้างกาย
“ท่านเป็นใคร เหตุใดถึงมาหาหลิงเหนียง?”
ผู้พูดคือหญิงวัยกลางคนที่เพิ่งซักผ้าเสร็จและกำลังหิ้วกะละมังไม้