ค่าตรวจรักษาย่อมมีส่วนของซังหลิงอยู่ด้วย
เพราะอย่างนั้น ปกตินางจึงไม่ขัดสนเงินทอง ถุงเงินยังตุงเต็มอยู่เสมอ
เมื่อเว่ยเซิงหลานรู้ตัวขึ้นมา ก็พบว่าตนติดตามหญิงตาบอดคนนี้มาทั้งวันแล้ว สีหน้าของเขาพลันคล้ำลง
ไอปีศาจรอบกายพลุ่งพล่าน
ทันใดนั้น—
ดวงตาว่างเปล่าของซังหลิงหันมายังทิศทางที่เขาอยู่ ปีกขนคล้ายผีเสื้อสั่นไหว นางถามอย่างหยั่งเชิงว่า “มีใครอยู่ไหม?”
แผ่นหลังของเว่ยเซิงหลานแข็งทื่อไปทั้งแถบ เขาลืมไปสนิทว่าหญิงสาวมองไม่เห็น
อีกอย่าง ต่อให้มองเห็นแล้วจะทำไม? มากที่สุดก็แค่ฆ่านางเสีย
ยังทำให้ต้วนเฉินเฟิงเจ็บปวดใจได้ด้วย หากทำให้เขาเกิดมารในใจขึ้นมาได้ ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่
แต่เรื่องเหล่านี้เขาเพิ่งนึกได้หลังจากนั้น ตอนนี้เขากลับเหมือนถูกสาปให้หยุดนิ่ง ไอปีศาจที่พลุ่งพล่านราวกับพบศัตรูโดยธรรมชาติ พลันสลายวูบไปในพริบตา
ซังหลิงไม่ได้ยินใครตอบ
นางเม้มริมฝีปาก ก่อนพึมพำเสียงเบาราวกับพูดกับตัวเองว่า “ดูเหมือนจะเดาผิดไปแล้ว。”
นางไม่หันไปมองทางเว่ยเซิงหลานอีก ใช้ไม้เท้าคลำทางค้ำกาย สะพายตะกร้าที่อัดแน่นจนเต็ม แล้วค่อย ๆ เดินกลับบ้านทีละก้าว
ดังนั้น เว่ยเซิงหลานจึงไม่มีโอกาสเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากของหญิงสาว ซึ่งช่างไม่เข้ากับท่าทางอ่อนแอของนางเลย
ซังหลิงมองไม่เห็นเว่ยเซิงหลานก็จริง แต่มีระบบเป็นตัวช่วย นางรู้ตั้งนานแล้วว่าเขาล่องหนติดตามนางมาทั้งวัน
อีกทั้งสวรรค์พรากดวงตาของนางไป ก็ทำให้ประสาทสัมผัสด้านอื่นเฉียบคมขึ้น
สายตาของเว่ยเซิงหลานเด่นชัดถึงเพียงนั้น นางย่อมจับตำแหน่งของเขาได้อย่างง่ายดาย
ซังหลิงหัวเราะหึ เจ้าโรคจิตนี่คิดจะตามนางไปถึงเมื่อไรกัน?
นางเพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน เว่ยเซิงหลานก็ตามเข้ามาในพริบตา