【ฮัลโหลทุกคน! ตอนนี้จ่าวหลานกำลังย้อนกลับไปแก้ไขและเติมเนื้อหาให้ครบ หากเจอตอนเรียงสับสนก็อย่าเพิ่งตกใจนะ พอตรวจทานเสร็จก็จะอ่านได้ตามปกติ หลายตอนก่อนหน้านี้เป็นเนื้อหาใหม่ทั้งหมด 2.27 ฝากไว้】
นิยายเรื่องนี้ส่งมาจากฝั่งไต้หวัน เนื้อหาจึงค่อนข้างแรง ตอนนี้มืดจนมองไม่เห็นอะไร แต่คราวก่อนตอนย้ายหนังสือ เสิ่นเจวี๋ยเคยเปิดอ่านผ่าน ๆ
มีแต่ถ้อยคำชวนให้คิดลึกทั้งนั้น
ความคิดทั้งหลายแล่นผ่านไป เมื่อเห็นซังหลิงมีท่าทีทั้งคาดหวังทั้งหวาดกลัว เสิ่นเจวี๋ยก็คิดว่าเขานี่ร้ายกาจจริง ๆ
น่าเสียดายที่เขาเป็นคนเลวโดยกำเนิด เรียนรู้ที่จะสำนึกผิดไม่เป็น
มีแต่เรียนรู้ที่จะเสแสร้งเท่านั้น
“แต่ทำอย่างอื่นได้นะ”
เสิ่นเจวี๋ยจูบหน้าผาก ปลายจมูก แล้วค่อยเลื่อนไปยังริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ…
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ
เขากำลังเอาใจสาวน้อยที่ทำให้หัวใจหวั่นไหว
-
สุดท้ายซังหลิงก็ไม่ได้ไปหาโจวซื่อหราน
เมื่อได้รับการปรนเปรอจนพอใจ ซังหลิงก็นอนหลับสนิท ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ เส้นผมดำขลับสองสามปอยเปียกชื้นเพราะเหงื่อแนบอยู่ข้างแก้ม
ช่างเย้ายวนจับตา
ไร้หัวใจเกินไปแล้ว ตัวเองมีความสุขอยู่คนเดียว แต่กลับไม่สนใจความเป็นความตายของคนอื่นเลย
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นในห้องมืดสนิท เจือทั้งความจนใจและเอ็นดู
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเต็มใจเองล่ะ?
จิ๊
-
แม่เสิ่นกับคนอื่น ๆ มาถึงหมู่บ้านซังซู่ตอนรายการ《สลับชีวิต》ออกอากาศตอนรองสุดท้าย
พวกเขามาอย่างเงียบ ๆ รถยี่ห้อต่าง ๆ ที่ผู้สนับสนุนจัดเตรียมไว้ทยอยขับเข้าหมู่บ้าน