“ฉัน...”
ร่างของซังอวี๋โอนเอนไปเล็กน้อย แววตาพลันมีน้ำตาคลอ ราวกับจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ
ช่วงนี้เธออยู่ตระกูลเสิ่น กินดีอยู่ดีจนผิวพรรณขาวผ่องขึ้นมาก ประกอบกับตั้งใจแต่งตัวหลังกลับมาเกิดใหม่ อีกทั้งตระกูลซังมีพันธุกรรมดี ทำให้เธอดูสดใสอ่อนเยาว์และงดงาม
ท่าทางเหมือนถูกกระทบกระเทือนจนอยากร้องไห้แต่ก็ฝืนกลั้นไว้เช่นนี้ ทำให้หลายคนในห้องไลฟ์พากันตำหนิโจวซื่อหรานว่าไร้มารยาท ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ
“โจวซื่อหราน ทำไมพูดจาแย่ขนาดนั้น! ขอโทษเดี๋ยวนี้!”
“ขอโทษนะ แต่...ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงเกลียดฉัน หรือว่า...มีใครพูดอะไรให้คุณฟังเหรอ?”
เสียงสองเสียงดังขึ้นตามลำดับ
รอบข้างเงียบลงชั่วขณะ
“หึ”
เวลานั้นเอง เสียงหัวเราะเยาะแผ่วเบาที่อ่านความหมายไม่ออกก็ดังขึ้นจากด้านหลังซังอวี๋
ขนตาของเธอสั่นไหว เสียงนี้เธอคุ้นเคยดี เป็นเสิ่นเจวี๋ย!
เมื่อนึกถึงบุคลิกเย็นชาและสูงส่งของชายหนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาราวหยก ซังอวี๋ก็อดใจเต้นแรงไม่ได้
ชาติที่แล้วเธอพลาดอะไรไปกันแน่?!
พอคิดถึงเรื่องนี้ ซังอวี๋ก็สูดจมูก ท่าทียิ่งดูน่าสงสารกว่าเดิม
【โจวซื่อหรานนี่ไร้คลาสจริง ๆ ท่าทีที่มีต่อผู้หญิงแย่มาก】
【คนแบบนี้อยู่โรงเรียนก็เห็นชัดเลยว่าต้องรังแกเพื่อนแน่ ๆ】
【ซังอวี๋โดนด่าจนร้องไห้แล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?】
【เอ่อ ๆ ถึงโจวซื่อหรานจะประสาทและไร้คลาส แต่ซังอวี๋ก็แย่ไปหน่อยไหม? พูดว่า ‘มีใครพูดอะไร’ นี่หมายความว่ายังไง จะพิมพ์เลขบัตรประชาชนซังหลิงออกมาตรง ๆ เลยก็ได้นะ】