ยามว่าง ระบบก็ใช้เครื่องสื่อสารของซังหลิงท่องอินเทอร์เน็ต
มันเห็นข้อความใหม่ทันที
“เจ้านาย มีคนส่งข้อความมาแน่ะ จุ๊ ๆ คำแนะนำของฉันคืออย่าตอบเขาเลย!”
เจ้าเด็กนี่ จะหยิ่งไปไหนกัน!
ซังหลิงยังคงทำสิ่งที่อยู่ในมือ เพียงเหลือบมองผ่าน ๆ ก่อนจะพิมพ์เครื่องหมายจุดลงไปหนึ่งจุด
ก็นับว่าคืบหน้าแล้ว—
พอคิดอะไรขึ้นมาได้ มุมปากของซังหลิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อยุ่งวุ่นวาย
อีกสองวันต่อมา เกวนนีบอกเธอว่าทางโรงเรียนเตรียมทหารจะจัดการแข่งขันหุ่นรบ เธอไปหาพี่ชายล่วงหน้าเพื่อขอที่นั่งมาสองที่ ซึ่งมองเห็นเวทีได้ชัดเจน แล้วถามซังหลิงว่าอยากไปดูไหม
ซังหลิงเองก็ไม่มีธุระอะไร จึงตอบตกลง
เมื่อนัดแนะกันว่าจะเจอกันวันพรุ่งนี้ ซังหลิงก็เดินไปทางหอพัก
ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งโผล่พรวดออกมาขวางทางเธอไว้
ซังหลิงเหลือบมองของขวัญในมือเขา แล้วก็เข้าใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน จึงถามว่า “คุณก็อยากให้ฉันช่วยเอาของขวัญไปให้ใครเหมือนกันเหรอ?”
เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลย นอกจากเรื่องนี้
กล่องของขวัญถูกห่อไว้อย่างมิดชิดจนแยกไม่ออกว่าข้างในเป็นของแพงหรือของถูก
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ชายหนุ่มก็รีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว แก้มค่อย ๆ แดงขึ้นต่อหน้าซังหลิง
ซังหลิง: “?”
“ไม่ใช่ครับ นี่เป็นของขวัญที่ผมให้คุณ!”
สีหน้าของชายหนุ่มใสซื่อบริสุทธิ์ เขาไม่กล้าสบตาคู่งามเป็นประกายของซังหลิงเลยสักนิด เด็กหนุ่มตรงหน้ารูปงามเกินไป ผมสั้นดำขลับ ผิวขาวผ่อง หากอีกฝ่ายไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ก็คงทำให้คนสงสัยว่าเธอเป็นคนจริง ๆ หรือไม่