แววตาของซังหลิงสว่างไสวเกินไป ไป๋อี้เหนียนจึงเป็นฝ่ายทนไม่ไหว หลบสายตาไปก่อน
ลูกกระเดือกเด่นชัดขยับขึ้นลง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “กลับไปแล้วซักให้คุณ”
“อื้ม ๆ~”
ดวงตาของซังหลิงโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ความไม่พอใจที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ถูกลืมไปจนหมด “ไป๋อี้เหนียน ขอบคุณนะ~” เธอกล่าวขอบคุณเสียงนุ่ม
ปลายนิ้วของไป๋อี้เหนียนงอเข้าหากันเล็กน้อย “อืม ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
พอรู้ว่าซังหลิงยังไม่ได้กินข้าว เขาก็ตั้งใจหาร้านอาหารแถวนั้น พาเธอไปกิน
-
วันถัดมา ซังหลิงเห็นชุดรบที่ซักสะอาดและพับไว้อย่างเรียบร้อยวางอยู่บนโซฟา
ที่จริงแล้วชุดรบไม่จำเป็นต้องซัก เพราะผลิตจากวัสดุพิเศษที่ทำความสะอาดตัวเองได้ แต่ชุดรบมี “ข้อกำหนด” ที่ชวนให้กระอักกระอ่วนอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือควรสวมแนบเนื้อ เพื่อให้เข้ากับสรีระได้ดียิ่งขึ้น ห่อหุ้มผิวกายทุกส่วน และไม่ทำให้รู้สึกติดขัดยามต่อสู้
ซังหลิงมีบัญชีบนแพลตฟอร์มซื้อขายของมือสองอยู่ ก่อนหน้านี้ตอนจัดการของขวัญพวกนั้น เธอก็เพิ่มเพื่อนเอาไว้ส่วนหนึ่งแล้ว
แค่ไม่รู้ว่าพวกเขามีฝีมือแค่ไหน
ซังหลิงไม่ได้ลงขายชุดรบทันที แต่ค้นหาคำสำคัญดูก่อน—
พลตรีไป๋, ของใช้ส่วนตัว, ของที่ระลึก, ชุดรบ และอื่น ๆ...
เมื่อมองสินค้ามากมายละลานตา ซังหลิงก็เงียบไปอย่างหาได้ยาก
ระบบอ่านออกมาอย่างไม่รู้จักอาย
“หุ่นยนต์ของเล่นขนาดเท่าตัวจริงของพลตรีไป๋ โต้ตอบได้ ชุดชั้นในกลิ่นดั้งเดิม... แก้วที่พลตรีไป๋เคยดื่มน้ำ สามารถสัมผัสประสบการณ์จูบทางอ้อมได้... เหรียญตรา ชุดรบ เสื้อผ้าส่วนตัว... โอ้โห ทำไมของของไป๋อี้เหนียนถึงหลุดออกมาข้างนอกเยอะขนาดนี้ ไม่รู้จักรักษาความบริสุทธิ์ของลูกผู้ชายเลย!”