มีไป๋อี้เหนียนอยู่ ซังหลิงย่อมไม่ล้มอยู่แล้ว
เขาจะคว้าตัวเธอไว้
ฉากวีรบุรุษช่วยสาวงามแสนน้ำเน่า มือของซังหลิงถูกชายหนุ่มกุมไว้ ฝ่ามือร้อนผ่าวและแห้งผาก แผ่ไอร้อนแผดเผาผิวของเธอ
“ระวังหน่อย”
เสียงของชายหนุ่มแหบพร่า แฝงความแปลกประหลาดอยู่เล็กน้อย
ซังหลิงได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นกระหน่ำอยู่ในอก มุมปากจึงยกขึ้นนิด ๆ
เธอผละออกจากไป๋อี้เหนียนอย่างเป็นธรรมชาติ กล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ พลางตบอกเหมือนเพิ่งหายขวัญเสีย “ยังดีที่มีคุณอยู่ด้วย เกือบล้มแล้วไหมล่ะ”
ไป๋อี้เหนียนมองดวงตาสุกใสของเธอ แล้วเข้าใจความไว้วางใจที่ฉายชัดอยู่ในนั้น
“คราวหน้าอย่าเดินแบบนี้อีก” เขาเตือนเสียงแหบ
ซังหลิงเอียงคอ ยิ้มตาหยีถาม “แต่ถ้ามีคุณอยู่ด้วยก็ยังไม่ได้เหรอ? ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองของคุณ ต่อให้ฉันตกลงมาจากชั้นบน คุณก็น่าจะคว้าฉันไว้ได้ทันไม่ใช่เหรอ”
ไป๋อี้เหนียนขมวดคิ้ว “ได้ แต่ทางที่ดีอย่าทำแบบนั้น อันตรายมาก”
ชายหนุ่มจริงจังเกินไปแล้ว ดูไม่เหมือนนักศึกษา แต่เหมือนอาจารย์สีหน้าเคร่งขรึมที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียน
ซังหลิงยกมือทำวันทยหัตถ์ “ค่ะ ๆ รู้แล้วค่ะ อาจารย์ไป๋~”
ไป๋อี้เหนียน “……”
ซังหลิงดูเหมือนจะไม่กลัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่?
-
กลับถึงหอพัก ซังหลิงก็ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน
จนกระทั่งซุกตัวลงในผ้าห่ม เธอถึงเริ่มตอบข้อความของใครบางคน
00ลู: O.o ขอโทษนะคะคุณเอ็น ช่วงนี้งานเรียนยุ่งมากเลย ลืมตอบไปเลย
00ลู: [จิ้ม ๆ] สตรอว์เบอร์รีอร่อยไหมคะ?