เด็กสาวยืนอยู่ด้านในประตู ใบหน้าเล็ก ๆ ตึงขรึม มองเขาอย่างหงุดหงิด
น้ำเสียงเอาแต่ใจและไม่สบอารมณ์ «นี่คุณจะอืดอาดอะไรอีก ช่วยอย่าทำให้ฉันเสียเวลาได้ไหม?»
เธออยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว
ในสถานพยาบาลมีมนุษย์สัตว์เดินเข้าออกขวักไขว่ แต่กลับแทบไม่เห็นมนุษย์เลย
แต่ชายตรงหน้า... เธอขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม สายตาเลื่อนผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว มองไปยังด้านหลัง «ใครจะเข้าก่อน?»
เอ่อ...
มนุษย์สัตว์สองสามคนที่ถูกเธอมองต่างใจเต้นไปชั่วขณะ ถึงกับก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
แต่แล้วก็ได้สติ
ไม่ใช่ ๆ ๆ!
ตอนนี้พวกเขายังไม่ต้องการการบำบัดทางจิต วันนี้ตั้งใจมาดูแลให้หัวหน้าร่วมมือกับการรักษาต่างหาก!
«ไม่ใช่พวกเรา เป็นเขาต่างหาก!»
หลายคนช่วยกันผลักฉินจ้าวเยวียนไปข้างหน้า วิงวอนว่า «หัวหน้า มาถึงนี่แล้วก็รีบเข้าไปเถอะ ขอร้องละ»
ซังหลิงขมวดคิ้วอีกครั้ง สายตาเลื่อนกลับมา จับจ้องชายที่อยู่ตรงหน้า
ชายหนุ่มสวมชุดรบสีดำ รองเท้าบูตทหาร ร่างสูงใหญ่ ยืนตระหง่านราวดาบทหารที่ชักออกจากฝัก คมกริบจนปิดบังประกายไม่ได้ ในสายตาของซังหลิง เขาสูงเกิน 190 เซนติเมตรแน่นอน อีกทั้งไม่มีลักษณะของมนุษย์สัตว์ให้เห็นแม้แต่น้อย แวบแรกที่เห็น ใคร ๆ คงคิดว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ร่างสูงคนหนึ่ง
ตอนนี้ฉินจ้าวเยวียนก้มตามองอย่างไร้อารมณ์ ปล่อยให้สายตาของเด็กสาวมนุษย์วัยเยาว์สำรวจเขาจนทั่ว
ในใจแค่นหัวเราะเบา ๆ
มนุษย์ที่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์อีกคนแล้ว
แต่เมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน พวกเขาก็เป็นพวกเดียวกันไม่ใช่หรือ? ยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์กับมนุษย์สัตว์ควรเป็นความสัมพันธ์ที่เกื้อกูลกันแท้ ๆ ทว่าความหายากของมนุษย์กลับทำให้พวกเขากลายเป็นคนหยิ่งผยอง วางตัวเหนือผู้อื่นและไม่เห็นใครอยู่ในสายตา