“เชิญทางนี้ค่ะ”
ซังหลิงเดินเข้าไปในห้องบำบัด
เจ้าหน้าที่ต้อนรับยื่นคู่มือเล่มหนึ่งให้เธอ ในนั้นเขียนวิธีผ่อนคลายจิตใจและชี้นำจิตใจของเหล่านักรบไว้อย่างละเอียด
ซังหลิงก้มมอง พลางนึกถึงเอกสารอีกชุดหนึ่งในหัว
เป็นข้อมูลที่ระบบได้มาจากรุ่นพี่คนอื่น
“คุณอ่านดูก่อนได้เลยนะคะ ถ้ารู้สึกว่าลำบากจริง ๆ เรายังมีเจ้าหน้าที่คอยชี้แนะแบบตัวต่อตัวด้วย ไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันจะรออยู่ด้านนอกได้ไหมคะ? พอคุณพร้อมแล้วก็บอกฉันนะคะ แล้วฉันจะเชิญนักรบที่จองคิวไว้เข้ามา”
ซังหลิงพยักหน้าโดยไม่เงยหน้าขึ้น
เจ้าหน้าที่ต้อนรับค่อย ๆ ถอยออกไป ก่อนจะปิดประตูตามหลัง
อดคิดไม่ได้ว่า คุณหนูมนุษย์คนนี้ดูอารมณ์ดีไม่น้อยเลยนะ?
ซังหลิงเรียนรู้อะไรได้รวดเร็วมาแต่ไหนแต่ไร หลังอ่านข้อมูลจบ เธอก็แจ้งอีกฝ่ายว่าพร้อมแล้ว
คนแรกที่เดินเข้ามาเป็นชายหนุ่มหูฟูฟ่อง ใบหน้าอ่อนเยาว์ ทว่าร่างกายกำยำล่ำสัน กล้ามเนื้อเป็นมัดแทบจะรัดชุดรบจนปริ
ซีไลเออร์ไม่คิดเลยว่าวันนี้มนุษย์ที่ได้คิวจะสวยขนาดนี้—ทันทีที่สบตากับดวงตาสีดำสนิทของเธอ ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
“ส...สวัสดีครับ! รบกวนคุณด้วยนะครับ!” ซีไลเออร์ก้มคำนับอย่างประหม่า
แปลกจัง เมื่อก่อนเวลาอยู่ต่อหน้ามนุษย์ที่มาบำบัดให้พวกเขา ซีไลเออร์ไม่เคยประหม่าจนเกินเหตุแบบนี้เลย
ลูกกระเดือกของเขาขยับกลืนลงคออย่างห้ามไม่อยู่
แล้วเขาก็เห็นมนุษย์ตัวน้อยแสนสวยตรงหน้ากลอกตามองเขา