“นางเอกนี่นา!” ระบบลอยออกมาจากรถ มองเด็กสาวที่หมอบอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าทั้งหวาดกลัวทั้งสับสน
ซังหลิงเลิกคิ้ว เตะพนักเก้าอี้เบา ๆ แล้วสั่งว่า “ลงไปดูหน่อย”
คนขับผู้ซื่อสัตย์ราวกับสุนัขรับคำ ก่อนลงจากรถไปตรวจดูอย่างระแวดระวัง
ประสาทรับกลิ่นของเขาเฉียบไว พอได้กลิ่นก็หันกลับมามองซังหลิงด้วยความตกใจทันที “คุณหนู เป็นมนุษย์ เป็นมนุษย์...”
เด็กสาวมนุษย์
อันหนิงหมอบอยู่บนพื้น มองชายคนหนึ่งลงมาจากรถคันนั้น บนศีรษะของเขาก็มีหูประหลาดงอกอยู่เช่นกัน อีกฝ่ายดูเหมือนกำลังสังเกตเธอ ทำให้ความหวาดกลัวในใจยิ่งขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขอบเขต เธอจึงอดถอยหลังไม่ได้
เหนือศีรษะ ดวงจันทร์สีแดงดวงมหึมายิ่งส่องจนเธอเวียนหัว แขนขาอ่อนแรง
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่!
“นี่ เธอเป็นอะไร ชนแล้วเรียกค่าเสียหายเหรอ?”
น้ำเสียงไพเราะของเด็กสาวลอยเข้าหูอันหนิง
เมื่อได้ยินเสียงของเพศเดียวกัน อันหนิงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองไป
เป็นเด็กสาวที่สวยจนเหลือเชื่อ เส้นผมยาวสลวยราวแพรไหม ใบหน้าเล็กแต่เครื่องหน้ากลับเด่นชัด ผิวขาวผ่องในยามค่ำคืนราวกับเปล่งแสงได้ ชุดกระโปรงเข้ารูปประณีตขับเน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย อันหนิงเพิ่งเคยเห็นเด็กสาวที่สวยกว่าดาราในชีวิตจริงเป็นครั้งแรก จึงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
แม้แต่ความหยิ่งยโสและความรังเกียจบนใบหน้าของอีกฝ่าย เธอก็ยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย
คนสวยก็ต้องมีนิสัยเอาแต่ใจบ้างอยู่แล้วนี่นา
“เป็นใบ้เหรอ? ไม่น่าใช่มั้ง?” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง