น้ำเสียงที่เอ่ยถามเจือแววหึงหวง
หากอิงชวนอยู่ในร่างสัตว์มนุษย์ ตอนนี้คงหัวเราะออกมาแล้ว
ฉินจ้าวหยวนกำเริบอีกแล้วหรือ?
ฉินจ้าวหยวนไม่ได้โง่ถึงขั้นคาดหวังให้งูที่พูดไม่ได้ แถมสมองยังไม่ปกติตอบคำถามเขา แต่ในใจกลับยังรู้สึกขัดใจอยู่ลึก ๆ พอคิดว่างูตัวนี้อยู่ในห้องน้ำมานานขนาดนี้ ก็หมายความว่า—ปฏิกิริยาน่ารัก ๆ ทั้งหมดของภรรยาที่อยู่ในอ้อมกอดเขา คงถูกงูตายนี่ได้ยินไปหมดแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ มือของเขาก็ออกแรงบีบขึ้นมาฉับพลัน
อื้อ—
อิงชวนรู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างกำลังจะถูกบีบจนหัก
ร่างที่เมื่อครู่ยังอ่อนปวกเปียกพลันชูตัวขึ้นอย่างฉับไว รวดเร็วดุจสายฟ้า ก่อนกัดง่ามนิ้วหัวแม่มือของชายหนุ่มอย่างแรง
ฉินจ้าวหยวนไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา เพียงจ้องมันอย่างไร้อารมณ์
“กัดคน…แบบนี้จัดการทิ้งได้หรือยัง?”
เขาอยากจับมันยัดลงชักโครกแล้วกดน้ำลงไปเดี๋ยวนั้น แต่สุดท้ายสติยังชนะ เขาจึงข่มใจเอาไว้
ฉินจ้าวหยวนรู้ตัวดีว่าไม่มีความกล้าพอจะจัดการข้าวของของซังหลิงตามอำเภอใจ
ถึงจะเกลียดจนแทบเขี้ยวฟัน
เขาก้มลงเก็บเสื้อผ้าใส่ลงในกะละมัง ก่อนหันไปโยนงูลงในอ่างอาบน้ำ ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจงใจเปิดน้ำ จากนั้นอิงชวนก็ถูกน้ำราดจนเปียกโชก
ความรู้สึกที่ทำได้เพียงปล่อยให้คนอื่นบงการ ทำให้อิงชวนมีโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาเต็มอก
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าฉินจ้าวหยวนไม่อยากให้เขามีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่สะดวกลงมือฆ่าเขาตรง ๆ จึงคิดวิธีกลั่นแกล้งขึ้นมา
อิงชวนตระหนักอย่างชัดแจ้งว่า หากอยากยืนหยัดในบ้านหลังนี้ ตอนนี้คนเดียวที่เขาพึ่งพาได้ก็คือมนุษย์เอาแต่ใจคนนั้น
ฉินจ้าวหยวนคิดว่าตัวเองมีเมตตามากพอแล้ว ไม่อย่างนั้น ตอนนี้น้ำที่ไหลออกมาคงเป็นน้ำร้อน—ชนิดที่ร้อนที่สุด
จัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ไม่รีรอ ตักน้ำอุ่นออกไปเพื่อทำความสะอาดให้ภรรยา
สัตว์มนุษย์ที่งุ่มง่าม ทำอะไรเงอะงะตลอดเวลา หลังแต่งงานก็เริ่มใส่ใจและอ่อนโยนขึ้นทีละน้อย
-
วันรุ่งขึ้น ซังหลิงตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น ร่างกายไม่มีอาการผิดปกติเลยแม้แต่น้อย
เธอเลิกคิ้ว รู้สึกว่าในโลกนี้มนุษย์ก็วิวัฒนาการแล้วเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้ผิดมนุษย์ผิดมนาเท่าสัตว์มนุษย์