หลังมื้อค่ำ ซังหลิงขดตัวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ดูโทรทัศน์อยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ไม่มีช่องบันเทิงอะไรให้ดู ทุกคนต่างยุ่งกับการเอาชีวิตรอด ส่วนอารยธรรมบันเทิงในอดีตนั้นก็เลือนหายไปในกระแสประวัติศาสตร์พร้อมกับการหลบหนีและสงครามสารพัดนานแล้ว
เหมือนตอนนี้ที่รายการในโทรทัศน์กำลังรายงานเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในฐานที่มั่นเมื่อไม่นานมานี้
ซังหลิงซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนฉินจ้าวหยวนจนเริ่มง่วง จู่ ๆ หูก็จับข้อมูลบางอย่างได้ เธอรีบหันไปมองเขา ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “ช่วงนี้จะมีคนจากฐานที่มั่นอื่นมาหรือคะ?”
ฉินจ้าวหยวนกำลังแอบเล่นกับปอยผมตรงปลายผมของหญิงสาวอยู่พอดี ไม่คิดว่าซังหลิงจะหันกลับมากะทันหันจนเขาสะดุ้ง รีบชักมือกลับทันที ก่อนจะสังเกตสีหน้าเธอ พอเห็นว่าเธอคงไม่ทันสังเกตก็แอบถอนหายใจโล่งอก
“อืม” ฉินจ้าวหยวนพยักหน้า “สนใจหรือ?”
ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ “เป็นคนจากฐานที่มั่นไหนหรือคะ?”
“ตัวแทนจากฐานที่มั่นรอบ ๆ ทั้ง 6 แห่งจะมาที่นี่”
“เยอะขนาดนั้นเลยหรือคะ?”
ซังหลิงนั่งตัวตรง การหันคอค้างไว้อย่างนั้นช่างเมื่อย เธอจึงพลิกตัวมาคุกเข่าหันหน้าเข้าหาฉินจ้าวหยวนบนตักเขา แล้วถามต่อไม่หยุด “ทำไมคนจากฐานที่มั่นอื่นถึงมาที่ฐานที่มั่นของเราคะ? คนจากฐานที่มั่นอื่นหน้าตาเหมือนพวกเราหรือเปล่า?”
นานทีปีหนฉินจ้าวหยวนจะเห็นเธอสนใจเรื่องอะไรสักอย่าง
ครั้งก่อนที่เห็นเธอกระตือรือร้นขนาดนี้ ก็มีแค่ตอนที่เขายกทรัพย์สินทั้งหมดให้เธอเท่านั้น
เขาประคองเอวเธอให้เธอนั่งมั่นคง จากนั้นจึงเอนหลังพิงโซฟา แล้วค่อย ๆ อธิบายให้เธอฟังทีละเรื่อง