ประตูห้องปิดสนิท ทว่าประสาทการได้ยินของผู้บำเพ็ญเพียรนั้นเฉียบคมเกินไป เสียงหญิงสาวก้าวลงน้ำ เสียงวักน้ำราดลงบนร่าง ล้วนดังเข้าหูเขาทั้งสิ้น
ยิ่งเหออี้พยายามไม่สนใจ ภาพหญิงสาวกำลังทำอะไรอยู่ก็ยิ่งผุดขึ้นในหัวอย่างควบคุมไม่ได้
ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว เพื่อไม่ให้ตนเองคิดฟุ้งซ่านราวกับคนลามก เขากำลังจะตัดประสาทสัมผัสชั่วคราว—
“คุณชาย แย่แล้ว โลกมารส่งทหารมาล้อมเมืองเหยาหยา!”
เจี้ยนไหลรีบวิ่งขึ้นมาบนชั้นบน แล้วเล่าข่าวที่ได้ยินให้เหออี้ฟัง
เหออี้ขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ “โลกมารอีกแล้ว คราวนี้พวกมันยังคิดจะแทรกมือในแดนลับด้วยหรือ?”
วันพรุ่งนี้เป็นวันที่หอดาราเด็ดคำนวณไว้ว่าแดนลับจะเปิด พวกเขาเคลื่อนไหวเอิกเกริกในตอนนี้ จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
“ไม่ใช่ขอรับ”
เจี้ยนไหลอ้ำอึ้ง “พวกเขา... ดูเหมือนกำลังตามหาใครบางคน...”
เหออี้ชะงัก นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงหันขวับกลับไป
“ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!”
เหออี้กำกระบี่แน่น สั่งเจี้ยนไหลเสียงต่ำ “ไปเชิญสตรีที่ไว้ใจได้มาสักคน พอข้าเข้าแดนลับแล้ว เจ้าคอยดูแลนาง รอจนข้ากลับออกมา”
ตระกูลเหอส่งศิษย์สายในมาช่วยเขาหลายคน แต่เหออี้ตั้งใจจะเข้าไปเพียงลำพัง โดยให้คนเหล่านั้นอยู่ที่โรงเตี๊ยม
ทั้งเพื่อเฝ้าดูแล และเพื่อปกป้องนาง
เจี้ยนไหลอ้าปาก แต่ก็พูดไม่ออก
เขาเองก็ไม่ใช่คนโง่ คุณชายของพวกเขาเพิ่งแย่งตัวคนมาเมื่อครู่ อีกเดี๋ยวโลกมารก็ส่งทหารมาล้อมเมืองเหยาหยา
ถ้าบอกว่าโลกมารไม่เกี่ยวข้องกับหญิงสาวในห้องเลยสักนิด ก็คงฟังไม่ขึ้นเกินไป
เหออี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด “ข้าสั่งอะไร เจ้าก็ทำตามนั้น! อย่าพูดมาก”
เขาก้มตาลง นิ้วแตะด้ามกระบี่เบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมาอย่างครุ่นคิด
ภายในห้อง ซังหลิงอาบน้ำเสร็จแล้วจึงเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว
ระบบบินเข้ามาทางหน้าต่าง เอ่ยว่า 【แย่แล้ว ๆ เวยเซิงหลานจะคลุ้มคลั่งแล้ว เขาคงไม่คิดจะสังหารคนไปทั่วหรอกนะ?】
ซังหลิงบีบก้อนกลมนุ่มนิ่มของมันเบา ๆ แล้วตอบอย่างมั่นใจ “เขาไม่ทำหรอก”
【แต่เขาเป็นจอมมารนะ จอมมารไม่ชอบฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างไม่เลือกหน้าหรือ?】
ซังหลิงยิ้มบาง ๆ “แต่ฉันไม่ชอบนี่นา...”