ไป๋รั่วหลีตัดสินใจแน่วแน่ที่จะปกป้องซังหลิง เธอเงยหน้าขึ้น “ทุกท่าน เรามาคุยกันดี ๆ ไหม?”
ขอแค่ไว้ชีวิตพวกเธอ ต่อให้พวกเขาอยากได้อะไร เธอก็ยอมให้ทั้งนั้น
“ไม่คุย”
หมิงซาตอบสั้น ๆ
ไป๋รั่วหลี “……”
ซังหลิง “……”
ซังหลิงพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต
หมิงซากล่าวเสียงขรึม “ถ้ารู้จักเอาตัวรอด ก็ส่งผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเธอมา”
ไป๋รั่วหลี “……”
บรรยากาศในตอนนี้ชวนกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
ความคิดผุดขึ้นในหัวไป๋รั่วหลีทีละข้อ
หนึ่ง สิ่งที่เธอบอกว่าจะยอมให้ทุกอย่าง ไม่รวมเรื่องนี้ด้วย—
สอง ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเธอเป็นใครกันแน่ ทำไมใคร ๆ ก็อยากแย่งตัวไป!
ทันใดนั้น เสียงใสเย็นเสียงหนึ่งก็ดังฝ่ากลุ่มผู้บำเพ็ญมาร ทำลายความเงียบงันทั่วทั้งถนน
“หลิงหลิง อย่ากลัวนะ ผมมาแล้ว”
ไป๋รั่วหลีเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง เห็นชายในชุดขาวลอยลงมาจากฟากฟ้าอย่างสง่างาม ราวกับเซียนผู้ถูกเนรเทศลงมาในโลกมนุษย์
ปัญหาคือ เขามาอีกคนแล้ว นี่มันอะไรกัน??
ซังหลิงไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขาทันที แต่ยังคงหลบอยู่หลังไป๋รั่วหลี
“หลิงหลิง?”
เวยเซิงหลานสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว
ภาพที่คิดว่าเธอจะตกใจหรือหวาดกลัวแล้วโผเข้าหาอ้อมแขนเขาไม่ได้เกิดขึ้น เธอเพียงยื่นหน้าออกมาจากหลังหญิงแปลกหน้า ดวงตาที่ไร้จุดโฟกัสมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย
คิ้วเรียวขมวดน้อย ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิด
ปลายนิ้วของเวยเซิงหลานงอเข้าหากันเล็กน้อย โทสะในใจพลุ่งพล่าน
หลิงหลิงคงสงสัยเขาแล้ว…!