เด็กหนุ่มแต่งกายเป็นจอมยุทธ์กระบี่ เข็มขัดกว้างราวหนึ่งฝ่ามือขับเน้นเอวเพรียวแข็งแรงของเขาให้เด่นชัด ร่างสูงโปร่งตั้งตรงดุจต้นไผ่เขียวที่ชูช่อขึ้นฟ้า
บรรยากาศรอบตัวเขาอยู่กึ่งกลางระหว่างเด็กหนุ่มกับชายฉกรรจ์ แขนเรียวยาวโอบอุ้มซังหลิงไว้ได้อย่างมั่นคง ไม่มีสั่นไหวแม้แต่น้อย
เขาก้าวฉับ ๆ ขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง แล้วเข้าไปในห้องที่จองไว้
ซังหลิงเหน็ดเหนื่อยมาครึ่งค่อนคืน นานแล้วที่หมดแรง
นางห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมตัวใหญ่สีสดใส ไออุ่นแผ่ซ่านจากทุกทิศทางเข้าสู่รูขุมขน สบายเสียจนแทบไม่อยากขยับ
ในเมื่อนางมองไม่เห็น ทั้งยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และเด็กหนุ่มก็ยืนกรานไม่ยอมส่งนางกลับไป เช่นนั้นก็ปล่อยไปก่อนแล้วกัน
ศีรษะของซังหลิงค่อย ๆ ผงก ก่อนจะเอนพิงไหล่เด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบา
สัมผัสที่ชัดเจนทำให้เหออี้ชะงักงัน
เมื่อได้สติ เขาก็ก้มหน้าลงฉับพลัน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้รูม่านตาหดแคบ ลมหายใจชะงักค้าง
หญิงสาวเอนพิงไหล่เขาอย่างสงบ ขนตายาวหนางอนงามขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามลมหายใจ ผิวพรรณนวลเนียนมีสีเลือดระเรื่อจับอยู่ใต้ผิว ดูมีชีวิตชีวากว่าตอนเพิ่งฟื้นขึ้นมาไม่น้อย
ราวกับภาพวาดที่ถูกเติมพลังวิญญาณ จนเทพธิดาในภาพมีชีวิตขึ้นมา
เหออี้ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่นาน ทำได้เพียงรู้สึกว่าคนในอ้อมแขนหลับลึกลงเรื่อย ๆ
นางหลับไปทั้งอย่างนี้จริง ๆ หรือ?!
นางหลับไปทั้งอย่างนี้ได้อย่างไรกัน!
เหออี้อ้าปาก อยากเขย่านางให้ตื่นแล้วถามให้รู้เรื่อง แต่ในหัวกลับว่างเปล่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหากซังหลิงตื่นขึ้นมา เขาจะถามอะไร
สุดท้ายจึงทำได้เพียงทำหน้าเรียบตึง เดินไปข้างเตียงอย่างขุ่นเคือง แล้วก้มลงวางนางลงบนเตียง
……
ซังหลิงตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล นางยื่นมือจับชีพจรตนเอง แล้วก็เป็นหวัดจริง ๆ
นางจามติดกันหลายครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง
เพราะไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน นางจึงไม่กล้าลงจากเตียงส่งเดช
«มีใครอยู่ไหม? คุณชาย ท่านยังอยู่หรือเปล่า…»
«โครม!»
«อื้อ…»
เหออี้นอนอยู่บนเตียงชั่วคราวที่เอาม้านั่งยาวมาต่อกัน คล้ายกับว่าเขาฝันอะไรบางอย่างอยู่ พอรู้ตัว เขาก็พลิกตัวพรวดเดียว กลิ้งลงไปบนพื้นทันที