“อยากตายหรือไง?”
หมัดของโจวซื่อหรานเริ่มคันขึ้นมาอีกแล้ว
ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้มันน่าหมั่นไส้ชะมัด
เขาอยากยัดหมัดใส่ปากเสิ่นเจวี๋ย ฉีกปากน่ารำคาญนั่นให้ขาด แล้วต่อยสมองให้เละเป็นเต้าหู้พุดดิ้งอีกสักหมัด
คำพูดยั่วยุของเสิ่นเจวี๋ยย่อมลอยเข้าหูคุณป้าใหญ่โจวทุกคำ
หลานชายของเธอเป็นคนใจร้อน ยั่วโมโหง่าย ส่วนเสิ่นเจวี๋ยก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก
ที่หลานชายถูกเล่นงาน เธอจงใจปล่อยให้เป็นแบบนั้นเพื่อหักความฮึกเหิมของเขา แต่เจ้าหนุ่มตระกูลเสิ่นคนนี้ก็ชักจะได้คืบเอาศอกเกินไปหน่อยแล้ว
เธอหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “คุณเสิ่น ไม่พูดอะไรสักหน่อยหรือคะ?”
พ่อเสิ่นถอนหายใจ
“ผมเห็นด้วยกับคุณโจว เสิ่นเจวี๋ย เธอถอนตัวจากรายการด้วยเถอะ อย่าเพิ่มภาระให้คนอื่นเลย”
รอยยิ้มที่มุมปากเสิ่นเจวี๋ยแข็งค้าง
ในที่สุดว่างซู่ก็รู้แล้วว่าควรจัดการพวกเขาอย่างไร
หากตอนแรกทั้งคู่ต่อต้านการออกรายการอย่างเต็มที่ คิดแต่จะหาทางหนีอยู่ตลอด หลังจากได้ใช้เวลาร่วมกับซังหลิงแล้ว สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดกลับกลายเป็นการไม่ได้ติดต่อกับซังหลิงอีก
ว่างซู่กล่าวว่า “โจวซื่อหราน เสิ่นเจวี๋ย ลองคิดให้ดีนะ”
เมื่อเผชิญกับสายตาอาฆาตเคียดแค้นของเด็กหนุ่มทั้งสอง ว่างซู่ก็ฝืนทำใจให้สงบ
“หิวน้ำ...”
ทันใดนั้น เสียงครางออดอ้อนของเด็กสาวก็ดังมาจากในห้อง
บรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะพลันสลายไป ทั้งสองคนรีบเข้าไปในห้องพร้อมกัน
พอเห็นพวกเขาเดินไปแล้ว ว่างซู่ก็รีบถามเสียงเบาว่า “คุณเสิ่น คุณโจว เมื่อกี้แค่ล้อเล่นกันใช่ไหมครับ?”