ทั้งสองเลิกเสแสร้งกันอย่างสิ้นเชิง ต่างฝ่ายต่างยืนกรานไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
ขนตางอนงามของหญิงสาวสั่นไหวเบา ๆ ดวงตากลมโตพราวด้วยม่านหมอกชวนมึนเมา
ดูเหมือนเธอจะเมาจนหมดสภาพแล้ว มองคนนี้ที มองคนนั้นที ก่อนจะยกมือเล็ก ๆ ขึ้นมาตีพวกเขาอย่างฉับพลัน
“ปะ...ปล่อยนะ ร้อน...”
อุณหภูมิร่างกายของพวกเด็กหนุ่มร้อนเกินไป ฝ่ามือราวกับซุกกองไฟเอาไว้ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
มือของโจวซื่อหรานกับเสิ่นเจวี๋ยถูกซังหลิงปัดออก
ซังหลิงผลักพวกเขาออก แล้วโงนเงนลุกขึ้นยืน อื้อ เวียนหัวจัง
ทั้งสองไม่มีเวลาเถียงกันอีก รีบยื่นมือไปประคองเธอทันที
“ระวังล้มนะ”
“อย่าดื้อน่า”
ซังหลิงฮึดฮัด คล้ายลูกแมวกำลังงอน “ฉันไม่ล้มหรอก อย่ามาจับฉัน มือพวกคุณร้อน...ร้อนเกินไปแล้ว!”
เสียงของเธออู้อี้หวานหยดย้อย ปลายเสียงที่ทอดขึ้นคล้ายหางแมวน้อยคอยเกี่ยวพันไปมา
ทั้งคู่ถูกเธอทำเอาเหงื่อท่วม สายตาร้อนแรง สีตาดำขลับลึกล้ำ
ขณะที่กำลังวุ่นวายกันอยู่
“อุ๊ย! นี่มันอะไรกันเนี่ย!”
ในที่สุดโจวฉงฮวาก็สังเกตเห็นสภาพลูกสาวของตัวเอง พอเดินเข้ามาถามก็ทั้งขำทั้งจนใจ
เธอยื่นมือไปจิ้มหน้าผากอีกฝ่าย “เก่งนักนะเรา กล้าดื่มเหล้าด้วยเหรอ!”
“อือฮือ...” ซังหลิงแกล้งร้องไห้ “เจ็บ”
ศีรษะของหญิงสาวถูกจิ้มจนหงายไปด้านหลัง โยกเยกไปมา น่ารักจนแทบอดใจไม่ไหว
แต่โจวซื่อหรานเห็นแล้วกลับเจ็บปวดใจ รีบขวางโจวฉงฮวาไว้ “คุณน้า เป็นความผิดผมเองที่ดูแลหลิงหลิงไม่ดี อย่าดุเธอเลยครับ”
เสิ่นเจวี๋ยพูดเสียงหนักแน่น “ผมก็มีส่วนรับผิดชอบครับ”