เพราะโต๊ะในบ้านถูกทั้งสองคนต่อยจนพัง ตอนกินมื้อเช้าพวกเขาจึงถือชามของตัวเองไปนั่งกินกันในลานบ้าน
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
โจวฉงฮวามองลูกสาวตัวน้อยที่กำลังทำหน้าบึ้ง พลางรู้สึกเอ็นดูจนแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ โอ้โห...ท่าทางแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ
เธอถามว่า “เป็นอะไรไป ทะเลาะกับพวกพี่ ๆ เหรอ?”
“ฮึ ๆ!” ซังหลิงกลอกตาขาวใส่ ยกชามขึ้นกอดไว้แล้วไม่พูดอะไร
โจวซื่อหรานกับเสิ่นเจวี๋ยดูราวกับลูกหมาสองตัวที่ถูกดุ ต่างแอบมองเธออย่างระมัดระวัง
“ฮึดฮัดอีกเดี๋ยวก็กลายเป็นลูกหมูแล้วนะ” โจวฉงฮวาพูดกลั้วหัวเราะ “หรือเธอเป็นคนก่อเรื่องอีกแล้ว? เล่ามาสิว่าเพราะอะไร”
โจวฉงฮวาเห็นท่าทีที่ทั้งสองมีต่อซังหลิงมาตลอด เรียกได้ว่าปกป้องเธอราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าพวกเขาจะทำอะไรให้ซังหลิงโกรธได้
เพราะฉะนั้นต้นตอของเรื่องนี้คงต้องไปหาจากลูกสาวของตัวเองแล้วล่ะ!
“อะไรคือฉันก่อเรื่องกันล่ะ!” ซังหลิงย่นจมูกอย่างไม่พอใจ “พวกพี่ต่อยกันจนข้าวของในบ้านพังหมด ทำให้ฉันไม่มีที่นั่งกินข้าวเลยนะ!”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
เมื่อคืนโจวฉงฮวากลับมาเห็นสภาพบ้านก็ตกใจไม่น้อย แต่พอเห็นสีหน้าราวกับรู้ตัวว่าทำผิดมหันต์ของทั้งสองคน เธอก็พูดแรงไม่ลง
แน่นอนว่า...
ถ้าสองคนนี้เป็นลูกของเธอ โจวฉงฮราคงใช้ไม้เรียวฟาดคนละที แล้วลงโทษให้คุกเข่าทบทวนความผิดอย่างหนักไปแล้ว!
“ผมผิดเอง ผมผิดเอง” โจวซื่อหรานเสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเอง พอคิดว่าซังหลิงอาจเกลียดเขา ไม่ว่าจะมาดเท่หรือศักดิ์ศรีก็โยนทิ้งไปหมด “ผมซื้อของใหม่ให้ที่บ้านดีไหม?”