“คุณโจว มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?”
ซังหลิงรีบหันไปมองกระจก แก้มของเธอไม่มีรอยฟันหลงเหลืออยู่จริง ๆ แต่สภาพของเธอตอนนี้...
ซังหลิงเม้มริมฝีปาก รีบรวบผมให้เข้าที่ พอแน่ใจว่าตัวเองดูไม่ยับเยินนักแล้วก็รีบเปิดประตู
โจวจ้านยืนอยู่หน้าประตู มือยังถือกล่องอาหารอยู่
สายตาของเขาเหลือบกลับมาจากประตูห้องน้ำที่เพิ่งปิดลง ก่อนจะหยุดอยู่บนร่างหญิงสาว
เมื่อเทียบกับตอนพบกันครั้งแรก หญิงสาวดูมีชีวิตชีวาและอ่อนหวานเย้ายวนขึ้นอีกหลายส่วน ราวกับได้รับการหล่อเลี้ยงจนทั่วทั้งร่างเปล่งประกายด้วยเสน่ห์เย้ายวน
ผิวขาวดุจหิมะ ริมฝีปากแดงสดราวโลหิต
ความงามที่เข้มข้นโดดเด่นถึงขีดสุด ทำให้ทุกส่วนบนใบหน้าของเธอดูสมบูรณ์แบบราวกับตุ๊กตา
“คุณโจว?”
เมื่อเห็นโจวจ้านมองเธอโดยไม่พูดอะไร หัวใจซังหลิงก็เต้นรัว ฝ่ามือที่เกร็งด้วยความประหม่าชื้นเหงื่อไปหมด
แววตาโจวจ้านไหววูบ ราวกับเพิ่งได้สติกลับมา
เขากล่าวว่า “ผมรู้ว่าคุณสั่งอาหารไว้ พอดีผมกำลังจะมา เลยถือมาฝากให้ด้วย”
ซังหลิงซาบซึ้งใจมาก
“ขอบคุณนะคะ ลำบากคุณแล้ว”
เธอยื่นมือไปรับ
โจวจ้านกล่าวว่า “ของค่อนข้างหนัก ข้างในยังมีซุปด้วย ผมช่วยยกเข้าไปให้”
ซังหลิงลังเลอยู่สองวินาที แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจของโจวจ้าน จึงเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้เขาเข้ามา
โจวจ้านหยิบอาหารในกล่องออกมาทีละอย่าง
เขาถามเสียงนุ่มว่า “เมาเรือหรือเปล่า? วันนี้ผมไม่เห็นคุณออกมาเลย”