“ฉันฟังไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไร! โม่จั๋วฮวา ถ้าคุณยังไม่ออกไป ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”
ซังหลิงจงใจทำเสียงแข็ง ราวกับมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะกลบเกลื่อนแววตาที่สั่นระริกและความหวั่นไหวในใจของเธอ
“คุณเข้าใจ”
มาถึงขั้นนี้แล้ว หากไม่รุกต่อก็มีแต่ต้องถอย
โม่จั๋วฮวาไม่มีทางยอมออกไปแต่โดยดี ด้วยนิสัยเชื่องช้าราวกับหอยทากของซังหลิง หากเขาจากไปแล้ว คงหาโอกาสเข้าใกล้เธอได้ยากกว่าเดิม
“ฉันจะไม่บอกใครหรอก... ที่นี่ไม่มีคนอื่นไม่ใช่เหรอ?”
โม่จั๋วฮวามองเธออย่างดื้อรั้น “คุณรักเจียงเชียนอวี่มากขนาดนั้น แต่เขาไม่คู่ควรกับความดีที่คุณมีให้เลย! คืนนั้นคุณคิดว่าเขาเมาจนไม่ได้สติทำไมล่ะ? เจียงเชียนอวี่เป็นสามีของคุณ คุณน่าจะรู้ว่าโดยปกติเขามีวินัยกับตัวเองแค่ไหน...”
ซังหลิงแอบหัวเราะในใจ
แต่บนใบหน้ากลับเผยสีหน้าตื่นตระหนก แววตาสั่นไหว “คุณหมายความว่ายังไง—”
โม่จั๋วฮวากุมมือเธอเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน “พี่สะใภ้ไม่เข้าใจจริง ๆ เหรอ? ในใจเจียงเชียนอวี่มีคนอื่น... ในเมื่อเป็นแบบนี้ คุณจะรักษาความบริสุทธิ์เพื่อเขาไปทำไม?”
ขอบตาของหญิงสาวแดงก่ำขึ้นในพริบตา
แต่ดูเหมือนเธอจะพอคาดเดาได้อยู่ก่อนแล้ว โม่จั๋วฮวาจึงไม่เห็นความประหลาดใจบนใบหน้าของเธอ
“ฉันไม่เข้าใจ ฉัน...ฉันก็ไม่อยากรู้” มืออ่อนนุ่มของหญิงสาวยันอกเขา พยายามผลักเขาออกไป ราวกับนกน้อยขี้ตกใจที่มีขนงามแต่ขลาดกลัว “คุณออกไป ฉันทำแบบนี้ไม่ได้...”
โม่จั๋วฮวาหมดความอดทนอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่อยากได้ยินหญิงสาวปฏิเสธเขาเพราะเจียงเชียนอวี่อีกแล้ว
เจียงเชียนอวี่คู่ควรกับหัวใจของเธอด้วยหรือ?