เจียงเชียนอวี่ขมวดคิ้วแน่น
มีโม่จั๋วฮวาเป็นบทเรียนอยู่ก่อนแล้ว เขาไม่อยากทะเลาะกับซังหลิงเพราะเรื่องผู้ชายอีก แม้จะไม่อยากยอมรับนัก แต่เขากลัวซังหลิงในตอนนี้โกรธจริง ๆ
“โจวจ้าน ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่”
น้ำเสียงของเจียงเชียนอวี่ทุ้มต่ำ
สายตาของเขาเหลือบผ่านใบหน้าสวยหวานราวดอกท้อของซังหลิง ริมฝีปากเธอก็บวมแดงด้วย—
ใครเห็นก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เจียงเชียนอวี่กำหมัดแน่นทันที ความโกรธในอกแทบจะบดขยี้สติของเขา
โจวจ้านเลิกคิ้ว สีหน้าเป็นปกติ
เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า “เห็นพี่สะใภ้ไม่ออกมาทั้งเช้า เลยเป็นห่วงว่าเธอจะไม่สบายตรงไหน พอดีรู้ว่าเธอสั่งอาหารไว้ ก็เลยแวะมาดู”
เจียงเชียนอวี่มองไม่เห็นร่องรอยความรู้สึกผิดหรือความลนลานบนใบหน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
แต่หลักฐานที่เห็นอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาเสียหน้าหนักยิ่งกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเสียอีก
“งั้นเหรอ” เจียงเชียนอวี่หัวเราะเย็นชาอย่างห้ามไม่อยู่ “ฉันไม่รู้เลยนะว่าพวกนายสองคนใจดีมีเมตตากันตั้งแต่เมื่อไหร่ เมียฉันแท้ ๆ กลับต้องให้พวกนายเสนอตัวมาดูแล”
ซังหลิงเม้มริมฝีปาก ขมวดคิ้ว
“เจียงเชียนอวี่ นายพูดดี ๆ หน่อยได้ไหม”
เขาชอบพูดจาประชดประชันทุกครั้ง จนซังหลิงเริ่มคิดถึงเจียงเชียนอวี่คนก่อนที่ไม่เคยสนใจไยดีเธอเสียแล้ว
“เธอยังปกป้องเขาอีก—”
ดวงตาเจียงเชียนอวี่แดงก่ำด้วยความโกรธ เขาหัวเราะออกมาทั้งที่เดือดดาล “เธอรู้อยู่แก่ใจว่าทำอะไรกันในห้อง โจวจ้าน เรารู้จักกันมาตั้งหลายปี นายมาฉกเมียฉันถึงที่แบบนี้ ยังจะให้ฉันฝืนใจพูดขอบคุณอีกหรือไง”