“อีกอย่าง ทุกครั้งที่ชวนฉันไปกินข้าว คุณก็จะสั่งอาหารมาเยอะแยะ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าฉันกินไม่หมด แล้วจะเอากลับไปให้เด็ก ๆ ที่สถานสงเคราะห์...
“แถมตอนฉันไปเยี่ยมพวกสัตว์มนุษย์สูงวัยที่สูญเสียความสามารถในการทำงานในเขตเมืองชั้นล่าง คุณก็ยังโอนแต้มมาให้ฉันตั้งเยอะ พวกสัตว์มนุษย์เหล่านี้ต่างก็จำความดีของคุณหนูซังได้ทั้งนั้น”
ซังหลิงถูกเธอพูดจนแก้มแดงระเรื่อ ยกมือขึ้นปิดหน้า ก่อนจะกระทืบเท้าอย่างขัดใจ “โธ่! ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอพูดสักหน่อย ฉันแค่—ให้ทาน! เข้าใจไหมว่าให้ทานน่ะ!”
อันหนิงยิ้มจนดวงตาหยี
ส่วนอิงชวนกลับนิ่งอึ้งไป
ที่แท้ซังหลิงทำเรื่องพวกนี้ไว้มากมายขนาดนี้เชียวหรือ? มนุษย์ที่ถูกตามใจจนเสียคนอย่างเธอนี่ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
เขาเคยนึกว่าครั้งก่อนซังหลิงไปสถานสงเคราะห์เพียงเพราะนึกอยากไปขึ้นมา แต่ที่แท้เธอก็ทำเพื่อพวกสัตว์มนุษย์เหล่านั้นไว้มากมายถึงเพียงนี้
ยามค่ำ ซังหลิงรั้งอันหนิงไว้กินมื้อเย็นที่บ้าน
เรื่องที่มนุษย์ออกมาประท้วงยังไม่มีข้อสรุปในตอนนี้
หลังอันหนิงกลับไปแล้ว ฉินจ้าวหยวนถึงได้กลับมา
เขาไปจัดการความวุ่นวายภายในฐาน จับสายลับที่ฐานอื่นซื้อตัวไว้ได้หลายคน คนพวกนั้นเป็นตัวการปลุกปั่นจนผู้คนพากันหวาดหวั่น
เพราะซังหลิงอารมณ์ไม่ดี คืนนั้นฉินจ้าวหยวนจึงเพียงกอดเธอเงียบ ๆ โดยไม่ทำอะไร
ต้องรู้ก่อนว่า ตั้งแต่แต่งงานกันมา หากฉินจ้าวหยวนอยู่บ้าน พวกเขาแทบไม่เคยนอนแยกกันเฉย ๆ เลย